Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Οι “homeschoolers” εξαπλώνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες…

Ένα ξεχωριστό άρθρο του JULIEN BRYGO στη Le Monde αναδημοσίευσε η "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" για την εξάπλωση του "homeschooling" στην Αμερική της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Το ιστολόγιο παρουσιάζει αυτούσιο το σημαντικό άρθρο και υπογραμμίζει την αναφορά του κειμένου στο NCLB Act το οποίο με την συναίνεση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων θέσπισε τα φροντιστήρια στην Αμερική αλλά και τα "εκπαιδευτικά κουπόνια" ως μια πρακτική πρόσβασης στην γνώση των οικονομικά ασθενέστερων.

 

Οι Αμερικανοί υιοθετούν τη διδασκαλία κατ' οίκον 

Του JULIEN BRYGO*

«Ποτέ δεν επέτρεψα στη φοίτησή μου στο σχολείο να βλάψει την παιδεία μου». Μαρκ Τουέιν

Για τα προβλήματα του αμερικανικού δημόσιου σχολείου, τα οποία οφείλονται στις δημοσιονομικές περικοπές, στην έλλειψη καθηγητών και στα αλλεπάλληλα κρούσματα βίας, έχουν προταθεί κατά καιρούς αρκετές «λύσεις»: από την προσφυγή στις χορηγίες ή στην ιδιωτική εκπαίδευση, μέχρι και την κατ' οίκον εκπαίδευση των μαθητών από τους ίδιους τους γονείς. Η τελευταία, μάλιστα, δεν αφορά, πια, μονάχα τις θρησκευόμενες οικογένειες οι οποίες επιδιώκουν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις «κακές» επιρροές.

Στο Οχάιο, μια πολιτεία που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές, χτυπάει η καρδιά της «βαθιάς» Αμερικής που υποφέρει από την οικονομική κρίση και βλέπει τη συντηρητική ιδεολογία να εξαπλώνεται σε κοινωνικά στρώματα και χώρους που εύκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι κλίνουν προς τα αριστερά(1).

Χαμηλά σε μια κοιλάδα, που παλιότερα ήταν γεμάτη ορυχεία, κυλάει ο ποταμός Χόκινγκ. Παντού αντηχεί το κελάηδημα των κοκκινολαίμηδων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον κατοικεί η οικογένεια Τόμπκινς. Το σπίτι τους παρουσιάζει δύο ιδιαιτερότητες: τον τεχνητό καταρράκτη και το σαλόνι, το οποίο έχει μετατραπεί σε βιβλιοθήκη: οι τοίχοι καλύπτονται από ράφια με εκατοντάδες βιβλία κάθε είδους.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ο πίνακας που είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό των σχολικών τάξεων, το σαλόνι των Τόμπκινς είναι μία από τις εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικές αίθουσες διδασκαλίας όπου οι γονείς επιδίδονται στο «homeschooling» (στην κατ' οίκον διδασκαλία). Υπάρχουν επίσης στο σαλόνι και δύο υπολογιστές με σύνδεση υψηλής ταχύτητας στο Ιντερνετ.

«Μία από τις αρχές της κατ' οίκον διδασκαλίας είναι η εξής: όταν δεν γνωρίζετε κάτι, πιθανότατα κάποιος άλλος το ξέρει. Μπορεί να πρόκειται για κάποιο χρήστη του Ιντερνετ, για γονιό από τις ομάδες της κατ' οίκον εκπαίδευσης ή για τον συγγραφέα ενός βιβλίου», εξηγεί η Τζέιν Τόμπκινς, πρώην καθηγήτρια ιστορίας της τέχνης στο πανεπιστήμιο του Αθενς, που έχει αναλάβει να διδάξει τα δύο παιδιά της, τον δωδεκάχρονο Γουίλ και τη δεκαπεντάχρονη Μπέκι.

Κάθε πρωί, αντί για τον όρκο υπακοής στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών που δίνουν οι μαθητές των αμερικανικών σχολείων, ο Γουίλ και η Μπέκι προσεύχονται και διαβάζουν εδάφια της Βίβλου.

Σε αυτό το σπιτικό των αμερικάνων «homeschoolers» δεν εφαρμόζεται καμία επαναστατική εκπαιδευτική πρακτική: στην «τάξη» τα παιδιά είναι καθισμένα μπροστά στο τραπέζι και ακούνε τον «καθηγητή» να κάνει το μάθημά του.

Η μόνη ορατή διαφορά με το συμβατικό αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι ο Γουίλ, η Μπέκι και τα δύο παιδιά ενός προτεστάντη γείτονα δεν βαθμολογούνται. Δουλεύουν ακολουθώντας τους δικούς τους ρυθμούς και μπορούν να διακόψουν το μάθημα ανά πάσα στιγμή. Το πρόγραμμά τους εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από τα επίσημα προγράμματα και διαμορφώθηκε κυρίως από τις δυνατότητες της μητέρας τους, αλλά και από τις δικές τους προτιμήσεις: πιάνο, ιστορία, φυσικές επιστήμες, δακτυλογράφηση… Εκ πρώτης όψεως, η περιέργειά τους είναι ανεξάντλητη.

Διακομματική επιλογή

Είτε δεξιοί, είτε αριστεροί -γιατί υπάρχει και αυτή η κατηγορία- οι οπαδοί του «homeschooling» υποστηρίζουν ότι το κυριότερο πλεονέκτημα αυτής της πρακτικής συνίσταται στην κατάργηση των στεγανών ανάμεσα στη μόρφωση και στην εκμάθηση. Η εκπαίδευση βρίσκεται παντού, όλες τις ώρες, από το πρωί ώς το βράδυ, ακόμα και κατά τη διάρκεια των Σαββατοκύριακων ή των διακοπών των παιδιών.

Οι «homeschoolers» εξαπλώνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αγοράζουν τα σχολικά εγχειρίδια διά αλληλογραφίας ή μέσω του Ιντερνετ, οργανώνονται σε αυτοδιαχειριζόμενους συνεταιρισμούς οικογενειών με παρόμοιες απόψεις και φιλοδοξίες, εγγράφονται στους καταλόγους αλληλογραφίας ορισμένων μπλογκ, εξειδικευμένων ιστοσελίδων ή ομάδων προβληματισμού. Ομως το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία, τον Καναδά και σε άλλες χώρες(2) του πλανήτη.

Η κυρία Τόμπκινς αποφάσισε να αποσύρει τα παιδιά της από το δημόσιο σχολείο εξαιτίας της «κακής επιρροής» του – το κυριότερο επιχείρημα της κατ' οίκον εκπαίδευσης. Η φοίτηση στο σχολείο, ακόμα και σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, θωρείται όχι μόνο αντιπαραγωγική, αλλά και επιζήμια, δεδομένου ότι μεταδίδει αξίες τις οποίες οι γονείς θεωρούν εξαιρετικά επικίνδυνες.

Τα «προοδευτικά δόγματα», οι αξίες της ανάμειξης των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων, η έλλειψη αυστηρής πειθαρχίας, το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής και οι απόψεις που δεν συμμερίζονται την απαγόρευση των εκτρώσεων, χαρακτηρίζονται από τους γονείς αυτούς ως εμπόδια για την αρμονική ανάπτυξη της προσωπικότητας των μικρών χριστιανόπουλων.

Οι πολύνεκρες επιθέσεις και οι συλλήψεις ομήρων που πραγματοποιήθηκαν σε πολλά λύκεια και πανεπιστημιουπόλεις έκαναν ακόμα πιο έντονη την άποψη ότι το σχολείο είναι επικίνδυνο, ακόμα και για τη σωματική ακεραιότητα των μαθητών. Εξάλλου, οι γονείς προτιμούν να διαχειρίζονται τα πάντα οι ίδιοι, φοβούμενοι μήπως χάσουν τον έλεγχο των παιδιών τους.

Από την άλλη πλευρά, ο αριστεροί «homeschoolers», αυτοί που η κυρία Τόμπκινς αποκαλεί «χίπηδες», δεν συμμερίζονται τους ίδιους φόβους. Αντίθετα, εκείνο που φοβούνται είναι ότι τα σχολεία θα κατασκευάσουν πειθήνιους εγκεφάλους, αφοσιωμένους στο σύστημα, καθώς και ότι θα μεταδώσουν τα πατριωτικά και τα γραφειοκρατικά δόγματα και τις αξίες του καταναλωτισμού. Ετσι, αντίθετες αιτίες οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: οι γονείς αποφασίζουν να αποσύρουν τα παιδιά τους από τα συστήματα συλλογικής διδασκαλίας.

Το 1994, έναν χρόνο μετά τη νομιμοποίηση της κατ' οίκον εκπαίδευσης σε πενήντα πολιτείες των ΗΠΑ, η μεγαλύτερη κόρη των Τόμπκινς επέστρεψε από το σχολείο σοκαρισμένη και διηγήθηκε στη μητέρα της τις βρισιές που είχε ακούσει στην αυλή του σχολείου της.

Η φωνή του Κυρίου

Μερικές ημέρες πριν, η κυρία Τόμπκινς είχε ακούσει το κήρυγμα του Τζέιμς Ντόμπσον, του διάσημου ευαγγελιστή παρουσιαστή της εκπομπής «Focus on the family» που μεταδίδεται σε ολόκληρη τη χώρα(3). «Εκείνη την εποχή, πίστευα πως όλα αυτά αφορούσαν μονάχα τους χίπηδες. Ομως ο παρουσιαστής εξήγησε ότι ήταν δυνατόν να αναλάβει κανείς την εκπαίδευση των παιδιών του με τη βοήθεια σχολικών εγχειριδίων και οικογενειακών συνεταιρισμών». Ακολούθησε τις συμβουλές του κι απέσυρε αμέσως την κόρη της από το καθολικό σχολείο.

Κι όμως, η κομητεία του Αθενς είναι μία από τις πλέον ήσυχες της χώρας. Τα δημόσια σχολεία δεν μοιάζουν καθόλου με τους «τόπους απωλείας» τους οποίους περιγράφουν διαρκώς τα μέσα ενημέρωσης που διψάνε για ιστορίες του αστυνομικού δελτίου με πρωταγωνιστές παιδιά. Το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει την εξάπλωση των μύθων για τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν στις αυλές των σχολείων. Παράλληλα ωθεί κάθε χρόνο εκατοντάδες χριστιανικές οικογένειες να παίρνουν τα παιδιά τους από τα «σχολεία της κυβέρνησης» και το «ασταθές περιβάλλον τους», το οποίο είναι μολυσμένο από την «κρατική ιδεολογία».

Στο 3% των μαθητών της κομητείας, η εκπαίδευση παρέχεται από τους γονείς. Δεν πρόκειται ακόμα για πλημμυρίδα, ωστόσο τα πρώτα κυματάκια έχουν κάνει την εμφάνισή τους: ενώ το 1999 ο αριθμός των οικογενειών των «homeschoolers» έφτανε τις 850.000, το 2006 είχε σχεδόν τριπλασιαστεί, ξεπερνώντας τα 2.000.000(4).

Ο δεκαπεντάχρονος Τζον Κόλβιν, του οποίου η μητέρα διευθύνει εδώ και δέκα χρόνια έναν συνεταιρισμό πέντε οικογενειών, δεν έχει πατήσει ποτέ του σε σχολείο. Αυτό δεν τον εμποδίζει να έχει άποψη για τον θεσμό: «Κατά τη γνώμη μου, η κατ' οίκον εκπαίδευση αποτελεί μια σωστή λύση, δεδομένου ότι ο Μάο και οι ναζί χρησιμοποίησαν το δημόσιο σχολείο για να διαδώσουν την προπαγάνδα τους», αναλύει το θέμα ξαπλωμένος στον καναπέ.

Για τον νεαρότερο αδελφό του, Μπεν, το «homeschooling» επιτρέπει κυρίως «την καλύτερη οργάνωση του προγράμματος του μαθητή και την εξασφάλιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης». Ομως η Σάρον Κόλβιν, η μητέρα τους, δηλώνει ότι τα θρησκευτικά δεν ήταν ο μοναδικός λόγος που έκαναν αυτή την επιλογή. Και συνοψίζει: «Αρνούμαστε στο κράτος το δικαίωμα να επηρεάζει την ιδεολογία των παιδιών μας». Η πρώην φοιτήτρια του πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας επιθυμεί την κατάργηση του υπουργείου Παιδείας.

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα που πραγματοποίησε το υπουργείο Παιδείας για την κατ' οίκον εκπαίδευση, το 31% των γονέων που αποφασίζουν να μην εμπιστευθούν τα παιδιά τους στο σχολείο ανησυχεί για «το κλίμα και το περιβάλλον που κυριαρχεί εκεί»(5). Το 30% επιθυμεί «να δώσει στο παιδί του ηθική και θρησκευτική παιδεία», ενώ το 16,5% έχει απογοητευτεί από την «πνευματική εκπαίδευση που προσφέρουν τα σχολεία». Επίσης, προβάλλονται ορισμένες ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού (7%) ή προβλήματα υγείας, σωματικής και ψυχικής (7%).

Η αμφισβήτηση του σχολείου αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Στο βιβλίο τους «Better Late Than Early» («Καλύτερα αργά παρά νωρίς»), οι αμερικανοί παιδαγωγοί Ρέιμοντ και Ντόροθι Μουρ, οι οποίοι προέρχονταν από τη θρησκευόμενη δεξιά, παρουσίασαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους: η φοίτηση των παιδιών στο σχολείο άρχιζε υπερβολικά νωρίς, ενώ αποδεικνυόταν επιζήμια, τόσο από σωματική, ηθική και διανοητική άποψη, όσο και από την πλευρά της κοινωνικοποίησης. Κατά τη γνώμη τους, έπρεπε να αρχίζει μετά την ηλικία των 8-10 ετών, αν όχι των 12.

Την ίδια εποχή, άρχισε να εξαπλώνεται και στους κόλπους της αριστεράς η κριτική στον θεσμό του σχολείου ο οποίος αποσκοπούσε στη διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων. Με λίγα λόγια, η ισότητα των ευκαιριών στο σχολείο ήταν ένας μύθος, όπως εξάλλου και η ταξική ουδετερότητά του.

Το κίνημα οδήγησε πολύ σύντομα στην καταγγελία της αυθαιρεσίας των πολιτισμικών στοιχείων του εκπαιδευτικού προγράμματος, της παραδοσιακής παιδαγωγικής, καθώς επίσης και στην ανάπτυξη προβληματισμού για το τι είναι γνώση και για τη σχέση ανάμεσα στον δάσκαλο και τον μαθητή. Σιγά σιγά, η κριτική του σχολείου μετατράπηκε σε κριτική των ίδιων των αρχών στις οποίες στηρίζεται το εκπαιδευτικό σύστημα, της αποστολής του και των μέσων που διαθέτει, ενώ κατέληξε στη ριζική αμφισβήτηση ακόμα και του λόγου ύπαρξης του σχολείου.

Κίνημα αμφισβήτησης

Ο Ιβάν Ιλιτς (1926-2002), στο έργο του «Μια κοινωνία χωρίς σχολείο»(6), προτείνει, στηριζόμενος σε παρόμοιες αναλύσεις, την «απο-σχολειοποίηση» της κοινωνίας: το σχολείο θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την προσφορά εκπαιδευτικών αγαθών μέσα από δίκτυα που θα επέτρεπαν την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων. Σύμφωνα με τον Ιβάν Ιλιτς, το υποχρεωτικό σχολείο, η παρατεταμένη φοίτηση και ο ανταγωνισμός για τα διπλώματα αποτελούν «ψευδοπρόοδο που συνίσταται στην παραγωγή πειθήνιων μαθητών, προετοιμασμένων να καταναλώσουν έτοιμα προγράμματα που συνέταξαν οι "αρχές" και να υπακούουν στους θεσμούς».

Η συγκεκριμένη θεματολογία εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον επιτυχημένο δοκιμιογράφο Τζον Κάλντγουελ Χολτ (1923-1985), ο οποίος εξέδωσε, το 1977, το διμηνιαίο περιοδικό «Growning Without Schooling», σημείο αναφοράς στην ανταλλαγή εμπειριών για τις μεθόδους της κατ' οίκον εκπαίδευσης.

Ο ίδιος ο Χολτ κι ένα τμήμα της αριστεράς -ρομαντική, ελευθεριακή ή ριζοσπαστική- υιοθέτησαν αυτό που αργότερα ονομάστηκε «unschooling» (εγκατάλειψη του σχολείου, δηλαδή).

Πολλοί οπαδοί της μεθόδου έρχονται, τρεις ή τέσσερις φορές το μήνα, στη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης Αθενς για να παραδώσουν συλλογικά μαθήματα στα παιδιά τους. Ακόμα και η Εϊμι Κινγκ, συντονίστρια των δημοτικών υπηρεσιών της πόλης για ζητήματα νεολαίας, αποφάσισε, το 2001, να βγάλει την κόρη της από το δημόσιο σχολείο της περιοχής.

Εκείνη τη χρονιά, με πρωτοβουλία του προέδρου Τζορτζ Μπους, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, μεταξύ των οποίων και ο σημερινός υποψήφιος για την προεδρία Μπάρακ Ομπάμα, υιοθέτησαν με συντριπτική πλειοψηφία τον νόμο «Νο Child Left Behind» («Κανένα παιδί δεν θα εγκαταλειφθεί στη μοίρα του»), ο οποίος θεσπίζει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, διευκολύνει την πρόσβαση στα ιδιωτικά σχολεία και δημιουργεί μια πραγματική «αγορά της εκπαίδευσης» που τροφοδοτείται από τα «εκπαιδευτικά κουπόνια» (7).

Για την κυρία Κινγκ, η τυποποίηση των προγραμμάτων που προέκυψε από αυτόν τον «καταστροφικό» νόμο, «έκανε το σχολείο περισσότερο άκαμπτο, τις ανισότητες ανάμεσα στους μαθητές πιο έντονες και θέσπισε ως μοναδικό εκπαιδευτικό κριτήριο την ταχύτητα με την οποία μαθαίνουν την ύλη οι μαθητές».

Στο βάθος της αίθουσας, ο τριαντατριάχρονος Σκοτ Γκράντι, μουσικός, βιοκαλλιεργητής και «πατέρας και οικογενειάρχης πλήρους απασχόλησης» όπως λέει, κάνει τους λογαριασμούς του καθισμένος σε έναν καναπέ, ενώ οι δύο του κόρες, Τζόρα και Σορέλ, εκτελούν χρέη εθελοντή βιβλιοθηκάριου:

«Αν σκεφτεί κανείς ότι το σχολείο αναγκάζει τα παιδιά να μένουν καθισμένα έξι ώρες τη μέρα, ο θεσμός είναι αρκετά σκληρός. Θέλω οι κόρες μου να ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο θα τις αφήνει ελεύθερες να μαθαίνουν αυτό που θέλουν, σε όποια ηλικία το θέλουν», εξηγεί ο οικογενειάρχης του οποίου τα εισοδήματα δεν ξεπερνούν τα 20.000 δολάρια τον χρόνο (λίγο λιγότερο από 1.000 ευρώ το μήνα).

«Στο σπίτι υπάρχουν πάντοτε βιβλία πάνω στο τραπέζι και κάθε μέρα καθόμαστε για να δουλέψουμε, άλλοτε μαθηματικά, άλλοτε γραφή, άλλοτε ανάγνωση, μουσική ή καλλιτεχνικά… Μαθαίνουμε επίσης να φτιάχνουμε ψωμί, να κατασκευάζουμε μικρά σπίτια, και τους παραδίδουμε μαθήματα κριτικής σκέψης».

Συλλογικά μαθήματα

Η επτάχρονη Σορέλ εξηγεί πόσο ελεύθερη αισθάνεται: «Μου αρέσει στ' αλήθεια να με διδάσκουν οι γονείς μου, γιατί μπορώ να μάθω αυτό που θέλω στην ηλικία που εγώ θέλω. Αν ήμουν στο σχολείο, έπρεπε να ακολουθώ ένα πρόγραμμα, χωρίς να μπορώ να μάθω αυτά που μαθαίνει κανείς ένα, δύο ή και τρία χρόνια αργότερα, αν και θα το ήθελα πολύ. Επιπλέον, έχω πολλές φίλες που μαθαίνουν όπως κι εγώ, στο σπίτι, κι έτσι είμαι ευχαριστημένη».

Οι γονείς της συμμετέχουν σε μια ομάδα που συγκεντρώνεται μία φορά την εβδομάδα -την αποκαλούν ομάδα και όχι συνεταιρισμό. Παρ' όλο που η ονομασία διαφέρει, η λογική παραμένει ίδια: το ζητούμενο είναι να διαπιστωθούν οι γνώσεις των γονέων και να οργανωθούν συλλογικά μαθήματα για τα παιδιά.

Οκτώ οικογένειες συμμετέχουν στην ομάδα του Γκράντι, για τον οποίο «η ηλικία δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στις κοινωνικές σχέσεις. Καθόλη τη διάρκεια της ζωής μας, όλοι μας μαθαίνουμε, τόσο οι νεότεροι, όσο και τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Στην ομάδα μας, οι μαθητές είναι μάλλον απείθαρχοι, πράγμα που οδήγησε πρόσφατα μία από τις οικογένειες να αποσυρθεί, καθώς θεωρούσε ότι προσφέραμε υπερβολική ελευθερία στα παιδιά της. Είναι ένα από τα προβλήματα τα οποία οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε. Υπάρχει σίγουρα μια μέση οδός την οποία πρέπει να βρούμε, ανάμεσα στο να μένεις καθισμένος και σιωπηλός όλη την ημέρα και στο να κάνεις ό,τι θέλεις, όποτε το θέλεις. Ωστόσο, είναι καλό να αμφισβητείται η έννοια της εξουσίας».

Οι κριτικές που διατυπώνονται ενάντια στην κατ' οίκον εκπαίδευση επικεντρώνονται όχι μονάχα στον κίνδυνο της ελλιπούς κοινωνικοποίησης, αλλά και στην ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Καθώς οι περισσότεροι από τους «homeschoolers» δεν διαθέτουν την παραμικρή κατάρτιση σε αυτόν τον τομέα, ενδέχεται να προσφέρουν στα παιδιά τους ελλιπή μόρφωση. Κι όμως, πολλές μελέτες αποδεικνύουν ότι οι μαθητές που προέρχονται από αυτό το σύστημα εισάγονται καλά προετοιμασμένοι στα πανεπιστήμια, καθώς και ότι οι επιδόσεις τους βρίσκονται πάνω από τον μέσο όρο.

Ετσι, το 1998, ο καθηγητής Λόρενς Ράντνερ του πανεπιστημίου του Μέριλαντ έλεγξε τις γνώσεις 20.760 παιδιών που λαμβάνουν κατ' οίκον εκπαίδευση. Η βαθμολογία που συγκέντρωσαν. Σύμφωνα με τη μελέτη ήταν «εντυπωσιακά υψηλή»(8).

Παρόμοια αποτελέσματα πρέπει να σταθμιστούν από το γεγονός ότι οι οπαδοί του «homeschooling» βιώνουν την επιλογή τους ως «ιερή αποστολή» και της αφιερώνουν όλα τα διαθέσιμα μέσα τους, ακόμα κι αν χρειαστεί να σφίξουν κάμποσο το ζωνάρι. Εξάλλου, στις Ηνωμένες Πολιτείες, εδώ και αρκετές δεκαετίες, το δημόσιο σχολείο έχει θυσιαστεί στον βωμό των δημοσιονομικών περικοπών, κυρίως από τις κυβερνήσεις των Ρεπουμπλικάνων(9).

Ατομικό πρόγραμμα

Για να αναλάβει κανείς την εκπαίδευση των παιδιών του, οι διοικητικές διαδικασίες είναι εντυπωσιακά απλές. Στο Οχάιο, αρκεί να έχει ολοκληρώσει κανείς τις δευτεροβάθμιες σπουδές του. Οι οικογένειες υποβάλλουν στην αρχή του σχολικού έτους μια δήλωση στις τοπικές αρχές, στην οποία περιλαμβάνεται το πρόγραμμα που σκοπεύουν να ακολουθήσουν και η δέσμευση ότι τα παιδιά τους θα παρακολουθήσουν τουλάχιστον 900 ώρες μαθημάτων.

Η γραφή, η ανάγνωση, η γεωγραφία, η ιστορία (των Ηνωμένων Πολιτειών και του Οχάιο), τα μαθηματικά, η γνώση του δημοκρατικού πολιτεύματος, οι φυσικές επιστήμες, η αγωγή υγείας και η πρόληψη των πυρκαγιών περιλαμβάνονται στα υποχρεωτικά μαθήματα.

Οι υπάλληλοι του τοπικού «school board of education» (σχολικού συμβουλίου εκπαίδευσης) δεν κρίνουν το περιεχόμενο της διδασκαλίας: περιορίζονται στο να ελέγξουν την τήρηση του προγράμματος που παρουσίασαν οι γονείς. Ομως, δεδομένου ότι δεν προβαίνουν στον έλεγχο των γνώσεων των μαθητών, είναι πολύ εύκολο να ισχυριστεί κανείς ότι όντως δίδαξε αυτά τα μαθήματα.

Ενας γυμνασιάρχης του Αθενς, ωστόσο, σχολιάζει: «Οι γονείς μπορούν, εντελώς νομότυπα, να μην στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, να ισχυριστούν ότι τους παρέχουν κατ' οίκον εκπαίδευση, και, στην πραγματικότητα, να μην κάνουν τίποτα καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου».

Η κατ' οίκον εκπαίδευση νομιμοποιήθηκε το 1993 σε όλη τη χώρα χάρη στη δράση του λόμπι Home School Legal Defense Association (HSLDA), μιας ευαγγελικής οργάνωσης στην οποία συμμετέχουν περισσότερες από 80.000 οικογένειες.

Το νομοθετικό πλαίσιο της κατ' οίκον εκπαίδευσης διαφέρει ανάλογα με την πολιτεία: ελάχιστα αυστηρό είναι στη Φλώριδα ή στο Τέξας όπου οι γονείς δεν χρειάζεται καν να υποβάλλουν δήλωση στις τοπικές αρχές. Αντιθέτως, είναι πολύ αυστηρό στη βόρεια Ντακότα, στην Πενσυλβάνια ή στην Καλιφόρνια(10).

Στις 8 Μαΐου του 2008, το εφετείο του δεύτερου διαμερίσματος της πολιτείας της Καλιφόρνιας απαγόρευσε στους γονείς που δεν έχουν λάβει την κατάλληλη μόρφωση να αναλαμβάνουν την εκπαίδευση των παιδιών τους(11). Ξαφνικά, 170.000 μαθητές μετατράπηκαν σε παράνομους και οι γονείς τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με κίνδυνο ποινικής δίωξης.

Ο Μάικ Σμιθ, πρόεδρος της HSLDA, ξεκίνησε αμέσως εκστρατεία για την υπεράσπιση του «θεμελιώδους δικαιώματος κάθε ατόμου να εκπαιδεύει τα παιδιά του».

«Στις άλλες 49 πολιτείες των ΗΠΑ, οι γονείς έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν ως ιδιωτικά σχολεία. Η υποχρέωση να διαθέτουν μια κατάρτιση η οποία να τους επιτρέπει να διδάσκουν δεν αποτελεί περιορισμό που προβλέπεται από το Σύνταγμα. Συνεπώς, καθένας μπορεί να εκπαιδεύει τα παιδιά του».

Επικαλείται δε, μια δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η Ellison Research του Φοίνιξ(12), σύμφωνα με την οποία το 50% των ερωτηθέντων κυρίως γονέων θεωρεί την κατ' οίκον εκπαίδευση εξίσου αποτελεσματική με αυτή στο δημόσιο σχολείο.

Κατά τη γνώμη της οργάνωσης, «οφείλεται στο γεγονός ότι τα παιδιά που εκπαιδεύονται από τους γονείς τους επιτυγχάνουν συχνά καλύτερες επιδόσεις στα τεστ για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια».

Στην πόλη Στιούαρτ του Οχάιο, ο Τζορτζ Γουντ, διευθυντής του τοπικού ομοσπονδιακού λυκείου αλλά και του Φόρουμ για τη Δημοκρατία στην Εκπαίδευση, μας παρουσιάζει το Many Children Left Behind(13), το συλλογικό έργο του οποίου υπήρξε ο συντονιστής.

Σχολείο = ζωή

Αν και ανησυχεί περισσότερο για την έλλειψη πόρων για τα σχολεία και λιγότερο για την άνθηση της κατ' οίκον διδασκαλίας, αναγνωρίζει ότι φοβάται τις μακροπρόθεσμες συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή η πρακτική: «Μένοντας μέσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον, οι επιρροές που δέχονται οι μελλοντικοί πολίτες δεν τους προετοιμάζουν για τον προβληματισμό και τη διαφορετικότητα των απόψεων που προϋποθέτει η δημοκρατία. Εάν οι γονείς περιορίσουν τις σχέσεις των παιδιών με άτομα από άλλες φυλές ή από άλλα κοινωνικά και μορφωτικά περιβάλλοντα, όταν θα φτάσουν σε ηλικία να συμμετέχουν στα κοινά, θα απορρίπτουν εξαρχής τις διαφορετικές απόψεις».

Η επιχειρηματολογία συμπίπτει με εκείνη που διατυπώνει το National Education Association (ΝΕΑ), το συνδικάτο των εκπαιδευτικών, το οποίο ο Ροντ Πέιτζ, ο αρχιτέκτονας του νόμου Νο Child left Behind, αποκαλεί «τρομοκρατική ομάδα»(14).

Σύμφωνα με την Τζεν Τόμσομ, δασκάλα και μέλος του ΝΕΑ, «παρ' όλα όσα θα μπορούσε κανείς να προσάψει στο σχολείο, διαδραματίζει θεμελιώδη ρόλο στη διαμόρφωση της κουλτούρας και στη γνώση της κοινωνίας. Τα παιδιά μαθαίνουν τη ζωή, βρίσκονται αντιμέτωπα με διάφορες γνώμες, και οι γονείς δεν έχουν το δικαίωμα να τα απομακρύνουν από αυτό το χώρο με τη δικαιολογία ότι φοβούνται τις "κακές επιρροές"».

Η Εϊμι Χάουλεϊ, ερευνήτρια στον τομέα των επιστημών της εκπαίδευσης στο πανεπιστήμιο του Αθενς, καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που συμμερίζονται και πάρα πολλοί άλλοι παρατηρητές: η κατ' οίκον εκπαίδευση θα φτάσει -με μηχανικό τρόπο- στα όριά της.

«Για να εκπαιδεύσουν μόνοι τους τα παιδιά τους, οι γονείς -και στη συγκεκριμένη περίπτωση κυρίως η μητέρα- πρέπει να δαπανήσουν υπερβολική ενέργεια. Ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν τις θυσίες που απαιτεί ένα πλήρες πρόγραμμα εκπαίδευσης. Το φαινόμενο είναι περιθωριακό. Το παραδοσιακό σχολείο έχει μέλλον, δεδομένου ότι η πλειονότητα των γονέων αποφασίζει να του εμπιστευτεί τα παιδιά της, χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα για το τι διδάσκεται σε αυτό. Επιπλέον, το δημόσιο σχολείο παραμένει η κυριότερη μπέιμπι-σίτερ για τα αμερικανόπουλα».

1. Βλέπε Thomas Frank, «Pourquoi les pauvres votent a droite. Comment les conservateurs ont gagne le coeur des Etats-Unis (et celui des autres pays riches)», Agone, Μασσαλία, 2008.

2. Η κατ' οίκον εκπαίδευση, που έχει απαγορευθεί στη Γερμανία, άρχισε να κάνει την εμφάνισή της σε Ελβετία, Μεξικό, Ιαπωνία, Ρωσία και Ν. Αφρική.

3. ΣτΕ: Βλ. http://www.focusonthefamily.com/

4. Brian D. Ray, «Research Facts on Homeschooling», National Home Education Research Institute, 10 Ιουλίου 2006, www.nheri.org.

5. Homeschooling in the United States : 2003, National Center for Education Statistics, διαθέσιμο στο http://nces.ed.gov/pubs2006/homeschool.

6. Ivan Illitch, «Une societe sans ecole», Seuil, 1971.

7. Τα «εκπαιδευτικά κουπόνια» επιστρέφουν άμεσα στους γονείς το ποσοστό των φόρων που θα προορίζονταν για τον προϋπολογισμό της εθνικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε να μπορούν να συμπεριφέρονται ως καταναλωτές στη σχολική αγορά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η λύση προτάθηκε από τον νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο Μίλτον Φρίντμαν.

8. Lawrence Rudner, «Scholastic achievement and demographic caracteristics of home school students in 1998», Educational Policy Analysis Archives, University of Maryland, College Park, τόμος 7, nΦ8, 1999.

9. Εκτός από την Καλιφόρνια, σε άλλες 22 πολιτείες παρατηρείται έλλειμμα 39 δισ. δολαρίων για το οικονομικό έτος 2008-2009, σύμφωνα με το Center on Budget and Policy Priorities. Στην Καλιφόρνια, ο κυβερνήτης Σβαρτσενέγκερ αποφάσισε περικοπές 6 δισ. δολαρίων στον προϋπολογισμό της εκπαίδευσης, οι οποίες θα προκαλέσουν την απόλυση περισσότερων από 20.000 εκπαιδευτικών κι εργαζομένων στα σχολεία. http://wsws.org/francais/News/2008/mai08/cali-m12.shtml

10. Το HSLDA (http://www.hslda.org) βαθμολογεί τις πολιτείες με κριτήριο τον βαθμό ευκολίας της διαδικασίας στην οποία υποβάλλονται οι οικογένειες των homeschoolers: 10 πολιτείες δεν απαιτούν καμία δήλωση, σε 15 εφαρμόζεται «χαλαρό ρυθμιστικό πλαίσιο» (αρκεί μια δήλωση των γονιών), σε 20 εφαρμόζεται «μέτριο ρυθμιστικό πλαίσιο» και σε 6 «μια σκληρότερη νομοθεσία», βλ. www.heritage.org

11. Αυτή η απόφαση ακυρώθηκε στις 10/7/2008 από άλλο δικαστήριο.

12. www.ellisonresearch.com/releases/20080424.htm

13. George Wood (υπό τη διεύθυνσή του), «Many Children Left Behind : How the Νο Children Left Behind Act is Damaging Our Children and Our Schools», Forum for Education and Democracy, Beacon Press, Βοστόνη, 2004.

14. ΣτΕ: Βλ. http://www.nea.org

*Ο JULIEN BRYGO είναι δημοσιογράφος.

LE-MONDE – 28/09/2008

Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Η Τιμωρία του Δημόσιου Πανεπιστημίου…

O Henry Charles Bukowski δεν είναι πια εδώ για να περιγράψει τις ανέραστες ιστορίες της καθημερινής τρέλας στο δυτικότροπο κράτος μας το οποίο σε πείσμα των καιρών επιβιώνει… προς το παρόν τουλάχιστον, … παρά τον απίστευτο αυτισμό και την καταστροφική σαδομαζοχιστική του αυταρέσκεια.

Ο κυριακάτικος τύπος τον οποίο προσεκτικά αποδελτιώνει το ιστολόγιο, μας δίνει απολαυστικές ιστορίες νεοελληνικής βλακείας.

Η Μάρνυ Παπαματθαίου στο Βήμα της Κυριακής μας περιγράφει την συναρπαστική περιπέτεια νεαρού απόφοιτου της Οξφόρδης ο οποίος επιχείρησε να αναγνωρίσει το πτυχίο του στην τελευταία χώρα του υπαρκτού παραλογισμού.

˝ Πτυχίο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων ο περίφημος ΔΟΑΤΑΠ, ο διάδοχος του ΔΙΚΑΤΣΑ οργανισμός αναγνώρισης των ξένων πτυχίων, που αρνήθηκε να το αναγνωρίσει επειδή ο κάτοχός του δεν είχε διδαχθεί Κληρονομικό Δίκαιο! Και αυτό δεν είναι το μόνο παράδοξο. Ο νεαρός έλαβε την εντολή να γραφτεί στο έκτο εξάμηνο της Νομικής Σχολής ελληνικού πανεπιστημίου ώστε να αποδείξει την επιστημονική αξία του, ολοκληρώνοντας τρία εξάμηνα σπουδών. Όταν έκανε αίτηση επανάκρισης της αναγνώρισης του πτυχίου του, οι εισηγητές του ΔΟΑΤΑΠ αποφάσισαν ότι του… φέρθηκαν σκληρά και βρήκαν άλλη λύση. Έκριναν ότι δεν έπρεπε να αρνηθούν το αίτημά του. Έπρεπε απλώς να τον κατατάξουν στο έβδομο εξάμηνο της Σχολής για να μάθει στη Νομική ότι δεν διδάχθηκε στην Οξφόρδη!

Ελληνικός παραλογισμός ή όχι, ο υποψήφιος για την αναγνώριση του πτυχίου του, αφού ολοκλήρωσε τις απαιτητικές σπουδές του επί σειρά ετών στην Οξφόρδη, θα πρέπει τώρα να παρακολουθήσει και δύο εξάμηνα στη Νομική Σχολή ελληνικού πανεπιστημίου. Η διοίκηση της Σχολής θα αποφασίσει αν μπορεί να του αναγνωρίσει τη διδασκαλία συγκεκριμένων μαθημάτων, ώστε να μην τα ξαναδώσει όλα από την αρχή. Στην αντίθετη περίπτωση, θα κάνει δύο εξάμηνα και περίπου 15 μαθήματα για να αποκτήσει την επιβεβαίωση των ελληνικών πανεπιστημίων ότι ο Οξφόρδη παρέχει καλές σπουδές! Με άλλα λόγια, για να πάρει στα χέρια του «το χαρτί» που θα του επιτρέψει να γραφτεί στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών (ΔΣΑ) και να αποκτήσει τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους έλληνες δικηγόρους, καθώς το ομοταγές του Ιδρύματος με τα ελληνικά ΑΕΙ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. ˝

Το τι θα συμβεί στη χώρα τις επόμενες δεκαετίες αναφορικά με τις σπουδές και τα επαγγελματικά δικαιώματα ίσως το συνειδητοποιήσουμε από το παρακάτω απολύτως εξακριβωμένο περιστατικό.

Κορυφαία της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας σε στιγμές γονικής απελπισίας για την εφηβική αδιαφορία του γιού της να ασχοληθεί με τα μαθήματά του τον απείλησε ˝ Αν εξακολουθήσεις να μην διαβάζεις η τιμωρία σου θα’ναι να σε στείλω σε δημόσιο πανεπιστήμιο! ˝

Για να δούμε ποιος θα τιμωρήσει ποιον. Η αυτιστική πολιτεία τους πολίτες της ή η κοινωνία των ανένταχτων εκείνους που οχυρώθηκαν στο κρατικό οχυρό και καταδυναστεύουν την κοινή λογική.

Να προσθέσουμε μερικές ακόμα ιστορίες καθημερινής τρέλας; Ο Δημήτρης Νανούρης στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής μας θυμίζει την φαιδρή ιστορία των αποσπάσεων:

˝ Αίσθηση είχε προκαλέσει τον Μάιο η διαμαρτυρία των 9 καθηγητών του ακριτικού Αι-Στράτη, που φωτογραφήθηκαν με φόντο 31 κούκλες σκεπασμένες με σεντόνια εν είδει ˝ φαντασμάτων ˝, όσοι ακριβώς οι συνάδελφοί τους που υποτίθεται ότι δίδασκαν εκεί αλλά ήταν αποσπασμένοι δίπλα στο σπίτι τους, παίρνοντας ασφαλώς τα 12 μόρια της δυσπρόσιτης περιοχής…

Στην Τρίπολη φέτος διορίστηκαν 30 καθηγητές γερμανικής φιλολογίας ενώ υπήρχε ανάγκη για έναν και μόνο. Οι υπόλοιποι 29 χαίρουν το προνόμιο της απόσπασης. Αυτό είναι και το γαλάζιο τέχνασμα. Τοποθετούν υπεράριθμους συνήθως σε ακριτικές περιοχές και μετά τους αποσπούν κατά βούληση… ˝

Ο Απόστολος Λακασάς στην Καθημερινή της Κυριακής μας παραθέτει τις απόψεις επτά πανεπιστημιακών δασκάλων οι οποίοι επισημαίνουν τις σημαντικές ελλείψεις των εισαγόμενων φοιτητών, οι οποίες δηλώνουν την αδυναμία του Λυκείου να προσφέρει ουσιαστικές γνώσεις και να αναπτύξει την κριτική γνώση.

˝ Κύριε, κύριε, αυτό το κεφάλαιο είναι στην ύλη;». Συνέβη στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με τους άριστους εισακτέους. Την ερώτηση υπέβαλε φοιτητής στον καθηγητή κ. Βασίλη Παπάζογλου, στο τμήμα Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών. «Και όμως συνέβη», επαναλαμβάνει ο καθηγητής μπροστά στην δυσπιστία μας εάν σοβαρολογεί. «Οι πρωτοετείς έχουν την κεκτημένη ταχύτητα της παπαγαλίας. Δεν τους λείπουν οι γνώσεις, τουλάχιστον στο ΕΜΠ. Στο λύκειο είχαν υψηλούς βαθμούς, κουράστηκαν για να εισαχθούν σε σχολές με υψηλές βάσεις. Δυστυχώς όμως διαπιστώνω ότι δεν ξέρουν να μελετούν με συνδυαστικό τρόπο. Και από την άλλη δεν μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό, να ξεφύγουν από τον συγκεκριμένο τρόπο διαβάσματος επί μιας διδακτέας ύλης. Δεν τους έχουν μάθει να μαθαίνουν, να γλεντάνε αυτό που μαθαίνουν», προσθέτει ο κ. Παπάζογλου. Ο ίδιος τονίζει ότι ένα από τα στρεβλά του συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ είναι ότι εισάγονται φοιτητές σε τμήματα χωρίς να έχουν δώσει βάρος σε μαθήματα (για παράδειγμα, αυτό συμβαίνει με την Χημεία, που δεν γνωρίζουν οι επιτυχόντες από την τεχνολογική κατεύθυνση) που όμως είναι απαραίτητα για τα τμήματα αυτά. ˝

Το έχουμε γράψει πολλές φορές ˙ το σημερινό Λύκειο είναι μια χαλαρή βαθμίδα χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση και εκπαιδευτικούς στόχους. Το γεγονός μάλιστα ότι προαπαιτούμενο των εισαγωγικών εξετάσεων είναι μόνο η ύλη της τελευταίας τάξης έχει περιορίσει σε σημαντικό βαθμό το γνωστικό πεδίο των μαθημάτων και η αποσπασματική εξεταστική διαδικασία ενισχύει τα φαινόμενα της αποστήθισης και της παπαγαλίας. Η ύπαρξη μάλιστα ενός και μοναδικού συγγράμματος το οποίο αποτελεί τον μπούσουλα όσων θεματοδοτούν στις εξετάσεις είναι ένας επιπρόσθετος λόγος.

Ο Χρυσόστομος Μπίκατζικ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία παρουσιάζει τις προτάσεις της Κομισιόν για την αναβάθμιση της ποιότητας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ε.Ε.  Τι προτείνει η Κομισιόν;

  • Την εξεύρεση ενός πιο δίκαιου και ˝ σύγχρονου ˝ τρόπου εισαγωγής στα 4.000 πανεπιστήμια που λειτουργούν στην Ε.Ε. και στα οποία φοιτούν 17 εκατομμύρια άτομα και εργάζονται 1,5 εκατομμύριο πολίτες!
  • Τη δημιουργία ˝ δομημένων εταιρικών σχέσεων με την επιχειρηματική κοινότητα ˝ , όχι μόνο για τη χρηματοδότηση μεταπτυχιακών σπουδών όπως γίνεται ήδη σε πολλά ιδρύματα, αλλά και προπτυχιακών (χορηγίες για εργαστήρια, κύκλους σπουδών λόγω νέων αναγκών της αγοράς κ.λ.π.)

Στην αποδελτίωση της εβδομάδας που πέρασε πρέπει να προσθέσουμε την εξαιρετικά επιμελημένη έκδοση ˝ Παιδεία ˝ της Απογευματινής στην οποία ο Μιχάλης Αμοιραδάκης, ο Γιάννης Τσαρπαλής και ο υπογράφων καταθέτουν την άποψη των φροντιστών. Η ˝ Απογευματινή ˝ και ιδιαιτέρως η αρχισυντάκτρια της έκδοσης Λία Νικητάκη αποδεικνύουν τον δημοσιογραφικό πλουραλισμό της εφημερίδας για πολλοστή φορά. Όσο για τα κείμενα των εξαίρετων συναδέλφων τα παραθέτουμε αυτούσια.

Καλή εβδομάδα.

 

 

 

 

 

Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Αποδελτίωση εκπαιδευτικών συμβάντων…

  • Με ιδιαίτερη συγκίνηση είδα στη ΝΕΤ τον παλαίμαχο φροντιστή, άλλα ουδόλως απόμαχο, Φάνη Γαβαλά, από τους πρωτεργάτες της συλλογικής συνείδησης του χώρου μας, να υποδέχεται τον Υπουργό Παιδείας ως κοινοτάρχης της Ηρακλειάς, των 11 συνολικά μαθητών… Ο Έλληνας εκπαιδευτικός φροντιστής είναι ένας ισόβιος ενεργός πολίτης ζυμωμένος σε μια δύσκολη καθημερινότητα με το στοίχημα της προόδου.
  • Την ίδια συγκίνηση αισθάνθηκα διαβάζοντας το κυριακάτικο ρεπορτάζ της Βίβιαν Μπενέκου για τους 130 μαθητές του ειδικού καταστήματος κράτησης νέων στον Αυλώνα που επιχειρούν να αποδράσουν μέσω της εκπαίδευσης στην κοινωνία. Το σχολείο των φυλακών που ξεκίνησε τη δεκαετία του ΄90 από την ευαισθησία Αθηναίων φροντιστών είναι πια μια πραγματικότητα με την κύρια συνδρομή ενός σεμνού και διακριτικού ανθρώπου του δικού μας Πέτρου Δαμιανού…
  • Μάχη ολίγων ωρών στην Π.Δ.Σ. δίνουν χιλιάδες αδιόριστοι καθηγητές στους οποίους απαγορεύεται πλέον να διδάσκουν παράλληλα σε φροντιστήριο. Οι προκαταρτικές καταγγελίες σε πολλές διευθύνσεις της δευτεροβάθμιας και τα καρφώματα δίνουν και παίρνουν και δεν περιποιούν καμία τιμή στο γκρίζο τοπίο των ιδιαίτερων, των φροντιστηρίων και της αμαρτωλής Π.Δ.Σ που ανταλλάσσει την αξιοπρέπεια των νέων καθηγητών με μια προϋπηρεσία ολίγων ωρών… Ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας του χώρου της παράλληλης παιδείας και η αξιολόγηση της Πρόσθετης Διδακτικής Αποτυχίας αποτελούν ζητήματα που έχουν μεγάλο πολιτικό κόστος ή προδίδουν αυτό το οποίο έγραψε ο Γιάννης Πρετεντέρης στο Βήμα της Κυριακής «…μας κυβερνούν οι άχρηστοι, τους οποίους αντιπολιτεύονται οι ανίκανοι…»
  • Το ΥΠΕΠΘ όμως αντί της αξιολόγησης της Π.Δ.Σ. και της ενισχυτικής διδασκαλίας, με τα ζεστά χρήματα ενός ακόμα ΚΠΣ του τέταρτου, ανοίγει τις πύλες του Δημοσίου Φροντιστηρίου και στο Δημοτικό! Ναι φίλτατοι συνάδελφοι! Μπορεί ο νόμος του 1937 να απαγορεύει τα ιδιωτικά φροντιστήρια στο Δημοτικό όμως το πανίσχυρο κράτος κρατάει αυτό το πλεονέκτημα για τον εαυτό του. Γιάννης κερνάει και… Γιάννης πίνει
  • Αντιγράφουμε από το Έθνος της Κυριακής:

Δημόσιο Φροντιστήριο στο Δημοτικό

Το Υπουργείο Παιδείας ξεκινά από φέτος δημόσιο φροντιστήριο και στο Δημοτικό. Η Ελληνική Γλώσσα και τα Μαθηματικά, οι πυλώνες της σκέψης για την εξελικτική πορεία των παιδιών, θα είναι τα μαθήματα στα οποία θα βοηθούνται οι μαθητές. Προτεραιότητα θα δίνεται στις δύο πρώτες τάξεις, όπου μπαίνουν οι βάσεις της μάθησης. Το κόστος θα φτάσει τα 8 εκ. ευρώ με χρηματοδότηση από το Δ΄ΚΠΣ. Ήδη έχουν αποσταλεί προσκλήσεις ενδιαφέροντος προς ωρομίσθιους και αναπληρωτές. «Το δημόσιο φροντιστήριο στο Δημοτικό θα ξεκινήσει από φέτος. Έχει βγει ήδη η προκήρυξη. Πιστεύω ότι είναι μια καινοτομία που βοηθά τους γονείς – κυρίως τους φτωχότερους – που έχουν πραγματικά ανάγκη στήριξης από την Πολιτεία», λέει ο υπ. Παιδείας κ. Στυλιανίδης.

  • Στην «Ανατροπή τους Ελληνικού Μύθου» το γράψαμε: η επόμενη γενιά φροντιστηρίων στη χώρα θα ναι για το δημοτικό σχολείο· να σας θυμίσω, γιατί μερικοί δεν το πρόσεξαν, ότι το πρώτο φροντιστήριο της ιαπωνικής αλυσίδας Kumon, του μεγαλύτερου φροντιστηρίου της οικουμένης λειτουργεί ήδη στην Ηλιούπολη και υποδέχεται μαθητές όλων των ηλικιών που επιθυμούν να βελτιώσουν τις μαθηματικές τους δεξιότητες με την περίφημη μέθοδο του εκλιπόντος Toru Kumon. Να θυμίσω ακόμα σε κάτι κουρασμένα παλικάρια της τωρινής αντιπολίτευσης που μονότονα επαναλαμβάνουν τα τσιτάτα της ελληνικής φροντιστηριακής ιδιαιτερότητας ότι η άγνοια και η πολιτική βλακεία είναι αιτιολογημένες σε όσους δεν μπορούν να σερφάρουν στην νέα εποχή· η διαστρέβλωση όμως… είναι φασισμός όχι από ιδεολογία αλλά από εγκεφαλική πάθηση όπως έλεγε και ο Κεχαϊδης…
  • Η απαγόρευση της λειτουργίας ιδιωτικών φροντιστηρίων για το Δημοτικό αλλά η δυνατότητα καθιέρωση τους από το κράτος δεν είναι η μόνη αντινομία της ελληνικής πολιτείας.

Το περίφημο μπλοκάκι με το οποίο χιλιάδες εργαζόμενοι εξηρτημένης εργασίας εφοδιάζονται για να αποφεύγει το ελληνικό κρατικό δημόσιο της εισφορές στο πολύπαθο ΙΚΑ απαγορεύεται με απίστευτη αυστηρότητα προστίμων και πράξεων επιβολής στον ιδιωτικό τομέα. Το τι συμβαίνει στα φροντιστήρια με την πολλαπλότητα της απασχόλησης και τους τσαμπουκάδες του ΙΚΑ το ξέρουμε από πρώτο χέρι.

 Ευτυχώς από τη ΔΕΘ ο αξιωματικός της αντιπολίτευσης τα στηλίτευσε αλλά εξ όσων ενθυμούμαι στα περίφημα προγράμματα ΝΕΛΕ (Νομαρχιακές Επιτροπές Λαϊκής Επιμόρφωσης) πρωτοεμφανίστηκε το μπλοκάκι…

  • Δυσαρέσκεια προκάλεσε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο η απόφαση του Υπουργού Παιδείας να παρακάμψει συμβούλους και παρέδρους και να απευθυνθεί σε εξωτερική επιτροπή, την επιτροπή Μπαμπινιώτη για τη μελέτη των νέων αναλυτικών προγραμμάτων της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ίδια η πολιτεία αμφισβητεί την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία ενός «ερευνητικού» κέντρου στο οποίο βασιλεύει η μονιμότητα των βολεμένων.

Το έκανε και ο Αρσένης με το Κ.Ε.Ε. όταν ήθελε να στηρίξει τη μεταρρύθμιση του. Τι νέο θα φέρει η επιτροπή Μπαμπινιώτη; Ελεύθερες ζώνες μαθημάτων, διεύρυνση του ωραρίου στο Γυμνάσιο, μαθήματα καλλιτεχνικής παιδείας, μουσικής, ρητορικής και λογοτεχνίας. Οι πληροφορίες ότι η επιτροπή αντιγράφει τις προτάσεις του Ken Bonston που εφαρμόζονται από φέτος στη Βρετανία ελέγχεται. Το ιστολόγιο όμως έχει αποκλειστικές πληροφορίες και θα επανέλθει…

  • Μια σημαντική καινοτομία εισαγάγει το ΥΠΕΠΘ με την επιμόρφωση γονέων ή κηδεμόνων των μαθητών της υποχρεωτικής δευτεροβάθμιας στη χρήση του Διαδικτύου και την Αναζήτηση στον Παγκόσμιο Ιστό. Η σωστή εφαρμογή του προγράμματος θα προσθέσει στην ελληνική εκπαίδευση η οποία πρέπει να ασχοληθεί κάποτε και με τους γονείς και την οικογένεια στην οποία οι νέοι ζουν το 80% του χρόνου τους…
  • Καλή εβδομάδα και ο γραμματέας των μεθέξεων της Παιανίας Παναγιώτης ας μεριμνήσει για ένα απολαυστικό συμπόσιο. Έχουν τρύγο στα Μεσόγεια… Σύντροφε Οδυσσέα η παρουσία σου είναι επιβεβλημένη και όχι απλά ένα κομματικό καθήκον…
Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Ιδιαιτέρως …ιδιαίτερα

  • Ο Κώστας Θεριανός στον Ε.Τ. της 11ης Σεπτεμβρίου αναφορικά με την ελεύθερη πρόσβαση διατυπώνει ρεαλιστικούς προβληματισμούς :

"Το πρώτο πτυχίο που εξασφάλιζε δουλειά ανήκει στο παρελθόν και      χρειάζεται πλέον φάκελος προσόντων που δεν μπορεί εύκολα να τον φτιάξει το παιδί του φτωχού . Η πρόσβαση άνοιξε σε κάποιες σχολές χωρίς επαγγελματική αποκατάσταση (κοινωνικές επιστήμες) και όχι στις περιζήτητες (ιατρική , νομική , πολυτεχνείο ) .

Στο αγγλοσαξωνικό μοντέλο (ΗΠΑ , Αγγλία ) όποιος έχει να πληρώσει δίδακτρα σπουδάζει με ελεύθερη πρόσβαση . Όμως , για να αποκτήσει επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό που σπούδασε περνάει από σκληρές εξεταστικές δοκιμασίες που απαιτούν πολλαπλά προσόντα . Και εδώ επιβιώνει ο ταξικά ισχυρότερος .

Μάλλον αυτό το σενάριο θα επικρατήσει και στη χώρα μας .Σπούδασε ό,τι θες και όπου θες , σε δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα , αλλά το αν θα εργασθείς εξαρτάται από δοκιμασίες έξω από το πανεπιστήμιο .

Δεν υποστηρίζουμε ότι πρέπει να κλείσουν οι πύλες του πανεπιστημίου για τα παιδιά από τα λαϊκά στρώματα . Το αντίθετο . Να ανοίξουν οι πύλες , αλλά να οδηγούν σε σπουδές με επαγγελματικά δικαιώματα και επιστημονικό προφίλ . Να μην είναι ˝ εικονικές σπουδές ˝ σε τμήματα ˝ τιποτολογίας ˝ που λειτουργούν ως parking εφήβων .

Ελεύθερη πρόσβαση που θα παράγει εκατοντάδες χιλιάδες πτυχιούχους με αποτέλεσμα ˝ να σέρνεται , να κλαίει και να δέρνεται το ανθρώπινο κοπάδι ˝ για μια θέση στον ήλιο , είναι μια πρόταση με κοντά ποδάρια που τελικά δεν πείθει την κοινωνία".

Η άποψη όμως που διατυπώνεται στο ίδιο άρθρο για ˝ παπαγαλάκια που μπήκαν σε μια σχολή αποστηθίζοντας μνημοτεχνικά τρικάκια από φροντιστήρια ˝ , αδικεί πρωτίστως τους νέους που επιτυγχάνουν στις σχολές της πρώτης τους προτίμησης . Εμείς οι φροντιστές της εφηβικής αθωότητας συναντιόμαστε καθημερινά με την δημιουργική ικανότητα , την κριτική σκέψη και την απέραντη καλοσύνη των νέων . Η πιο αισιόδοξη προοπτική για το μέλλον αυτής της χώρας , οι έφηβοι μαθητές μας , δεν αποστηθίζουν τρικάκια επιτηδείων φροντιστών και κυρίως δεν μασάνε τσιτάτα άλλων εποχών….Η ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και στη ζωή είναι ένα ωραίο παραμύθι για αφελείς νέους που ευτυχώς δεν υπάρχουν πια…..    

  • Οι πολιτικοί ταγοί της χώρας πάντως ούτως ή άλλως ζουν σε καθεστώς ελεύθερης πρόσβασης στα καλύτερα πανεπιστήμια της υφηλίου μέσω του I.B. Λογικοί νόμοι της αγοράς προσδιορίζουν την ακαδημαϊκή μας ποιότητα και οι διορατικοί πολιτικοί μας σπεύδουν , παρά την προσήλωσή τους στο δημόσιο αγαθό , να προσαρμοσθούν .Δύο πανεπιστημιακοί , ο Χαράλαμπος Μουτσόπουλος και ο Χαρίδημος Τσούκας δεν φοβούνται να γράψουν στην Καθημερινή της 7ης Σεπτεμβρίου :

"Τα μαντάτα για τις επιδόσεις της χώρας σε διάφορους τομείς έρχονται , συνήθως , απ’ έξω , αφού οι εγχώριες αξιολογήσεις των δημοσίων θεσμών είτε δεν υπάρχουν (το συνηθέστερο ) , είτε δεν εμπνέουν ιδιαίτερη εμπιστοσύνη . Η φετινή έρευνα του Πανεπιστημίου της Σαγκάης για τα καλύτερα 500 πανεπιστήμια της υφηλίου , περιλαμβάνει μόνο δύο ελληνικά πανεπιστήμια , και μάλιστα σε όχι ιδιαίτερα περίοπτες θέσεις – το Καποδιστριακό κατατάσσεται στην 243η θέση και το ΑΠΘ στην 390η θέση . Πανεπιστήμια χωρών φτωχότερων από την Ελλάδα , με ασθενέστερη ακαδημαϊκή παράδοση , εμφανίζονται με καλύτερες επιδόσεις .Δεν είδαμε τη Σύνοδο των Πρυτάνεων ή τον υπουργό Παιδείας να κάνουν κάποιο εθνικά εμψυχωτικό σχόλιο επ’ αυτού , αλλά σίγουρα πρόκειται για αποτελέσματα που δεν μας κάνουν υπερήφανους .

Πού στηρίζεται η αριστεία των ανώτατων ιδρυμάτων στις προηγμένες χώρες ; Στα εξής απλά : στην επιλογή άριστου ανθρώπινου δυναμικού , την απαιτητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα του ιδρύματος για παραγωγή νέας γνώσης , τη γενναιόδωρη χρηματοδότηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και τις ηθικές και οικονομικές απολαβές αυτών που , έπειτα από αξιόπιστη αξιολόγηση , αποδεικνύεται ότι υπηρετούν τον κύριο σκοπό του Πανεπιστημίου – τη διεθνώς αναγνωρίσιμη έρευνα και την άριστη διδασκαλία .Αυτοί οι παράγοντες διασφαλίζουν την ποιοτική υπεροχή των πανεπιστημίων."  

  • Η πληροφορία ότι τα παιδιά μερικών υπουργών μετέρχονται βαθμολογικών εκπτώσεων κατά την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια μέσω ελεγχόμενων αθλητικών επιδόσεων κυκλοφορεί στα δημοσιογραφικά γραφεία….Ίδωμεν
  • Η εκπαιδευτική συντάκτης Ελένη Κατσαμπέκη σε κυριακάτικη συνέντευξή της διατύπωσε την ανάγκη συναινετικών λύσεων στην παιδεία πέραν των αστείων αντιπαραθέσεων που βιώνουμε ….Ακούει κανείς ;

 

Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Η Μεγάλη Αποστροφή του Εκπαιδευτικού Αυτισμού (Κόσμος του Επενδυτή 6/09/2008)

Ο απόηχος των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων όπως αποτυπώνονται στις περίφημες βάσεις είναι πραγματικά θλιβερός . Η παρούσα σελίδα εδώ και χρόνια αναδεικνύει τις παθογένειες ενός εξεταστικού συστήματος το οποίο μεταλλάχθηκε με απίστευτη προχειρότητα χωρίς το μήνυμα της βάσης να φθάνει ποτέ στο αυτιστικό εκπαιδευτικό μας σύστημα . Με τον τρόπο αυτό το μεγάλο άνοιγμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που επιχειρήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 καταρρέει.

Η προσεκτική ανάγνωση των αποτελεσμάτων των βάσεων των πανελλαδικών του 2008 οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι οι υποψήφιοι επέλεξαν με κριτήριο τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στο επίπεδο της τριτοβάθμιας , τη νομιμοποίηση της λειτουργίας των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων μέσω των κολεγίων και την γενικευμένη δυσφορία της κοινωνίας για την προχειρότητα και τις ανεπάρκειες σε πολλά επίπεδα των περιφερειακών σπουδών .

Οι πρωτόγνωρες πτώσεις τμημάτων ΑΕΙ της περιφέρειας κατά 2500 μόρια σηματοδοτούν μια ιστορική αποστροφή των υποψηφίων , οι οποίοι συνειδητοποιούν ότι το κόστος της φοιτητικής μετανάστευσης και η ανταποδοτικότητα των δημόσιων σπουδών είναι συγκρίσιμη πλέον με ιδιωτικές σπουδαστικές επιλογές σε κολέγια , τα οποία ευφυώς προβάλλουν τη διασύνδεσή τους με την αγορά εργασίας ακόμα και μέσω συμβολαίων πρώτης απασχόλησης !

Ταυτόχρονα οι πολιτικοί ταγοί της χώρας με ιδιαίτερη ευκολία και χωρίς καμία περίσκεψη επιλέγουν για τα παιδιά τους τις ατραπούς της φοιτητικής μετανάστευσης στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου στέλνοντας στην κοινωνία το δικό τους ευανάγνωστο μήνυμα .

Οι φετινές βάσεις των ΑΕΙ και ΤΕΙ μεταφέρουν μια ηχηρή κοινωνική ανταπάντηση και χτυπούν το καμπανάκι της τελευταίας στροφής για το σύνολο της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης . Η συζήτηση για το μέλλον των ΑΕΙ έχει ανοίξει και οι εκπαιδευτικές υπηρεσίες ταξιδεύουν πλέον με τις ταχύτητες της τεχνολογίας μέσω καλωδίων και ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων .

Η δημόσια διαβούλευση όμως για ένα νέο αξιόπιστο και σύγχρονο πλαίσιο εισαγωγής πρέπει να συνδυασθεί με άμεσα και τολμηρά μέτρα της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ .  

Η κωμωδία του 10 % , η οποία διαμορφώνει βάσεις εισαγωγής 19047 μορίων στην Κοινωνική Θεολογία και 18500 μορίων σε όλα τα ΤΕΙ με μονοψήφιο αριθμό επιτυχόντων , πρέπει να τερματισθεί άμεσα .

Ο τρόπος επιλογής σπουδαστών στα τμήματα των δυναμικών στην αγορά εργασίας τουριστικών επαγγελμάτων και επιχειρήσεων πρέπει να αλλάξει ενσωματώνοντας το προαπαιτούμενο της ξένης γλώσσας στη διάρκεια της φοίτησης .

Η αύξηση υποδομών και των θέσεων στα κεντρικά ΑΕΙ και ΤΕΙ και η διευκόλυνση των εγκλωβισμένων της θεωρητικής κατεύθυνσης να κινηθούν και σε άλλα επιστημονικά πεδία είναι αναγκαία μέτρα και μπορούν να γίνουν άμεσα .