Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Σταθμισμένη χρηματοδότηση και κοινωνική συνοχή

Ο απολογισμός των σημαντικών και ασήμαντων περιστατικών μιας ακόμα εξεταστικής δοκιμασίας θα εξαντληθεί ασφαλώς στο πεδίο της διερεύνησης αλλά παραμένει πάντα ανοιχτό το πεδίο των ρεαλιστικών προτάσεων υπέρβασης μιας χρόνιας κρίσης.

Το πολυσυζητημένο φιλανδικό μοντέλο αναπτύχθηκε όταν στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 εκχωρήθηκαν στα σχολεία ουσιαστικές διοικητικές αρμοδιότητες και τους παραχωρήθηκε η ελευθερία να αποφασίζουν πως θα πετύχουν το καλύτερο για κάθε μαθητή χωριστά. Οι διευθυντές και οι καθηγητές των σχολείων κατέστησαν υπεύθυνοι για τα αποτελέσματα της δουλειάς τους. Σήμερα, στη χώρα μας, οι μόνοι που αναλαμβάνουν δέσμευση για το εκπαιδευτικό αποτέλεσμα είναι οι φροντιστές καθώς η επιτυχία των μαθητών τους καθορίζει σε υψηλό ποσοστό την επαγγελματική και επιχειρηματική τους ύπαρξη.

Στη Σουηδία στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ένας νέος τρόπος εναλλακτικής χρηματοδότησης διαφοροποίησε αισθητά το εκπαιδευτικό αποτέλεσμα. Η σχετική εισήγηση του Μιχάλη στο συνέδριο της Θεσσαλονίκης ήταν απολαυστική καθώς με το χάρισμα του δασκάλου μίλησε με παραβολές που δεν αποστερούν την τεκμηρίωση και την αρτιότητα.

Τα παραδείγματα υπαρκτά: η Μαρία, ο Χρήστος και η Νίνα, όλοι τους υποψήφιοι των φετινών πανελλαδικών. Η Μαρία, μαθήτρια διάσημου ιδιωτικού σχολείου˙ κάθε απόγευμα υποδέχονταν στο σπίτι της τους καθηγητές του σχολείου της υλοποιώντας μια προετοιμασία με πανάκριβα ιδιαίτερα μαθήματα. Οι γονείς του Χρήστου δεν άντεχαν στις οικονομικές υποχρεώσεις ιδιωτικού σχολείου και ιδιαίτερων μαθημάτων. Έτσι, ο Χρήστος τελείωσε δημόσιο σχολείο και έκανε ιδιαίτερα σε όλα τα μαθήματα που έδωσε εξετάσεις. Η Νίνα πήγαινε το πρωί σε κρατικό λύκειο των δυτικών προαστίων και το απόγευμα παρακολουθούσε σε φροντιστήριο τα βασικά μαθήματα της κατεύθυνσής της.

Τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για την Μαρία από το κράτος και την οικογένεια προσέγγισαν τα 25000 . Το αντίστοιχο ποσό για το Χρήστο ήταν 15000 ενώ η συνολική δαπάνη για τη Νίνα μόλις ξεπέρασε τα 5000 .

Η κρατική δαπάνη, ομοιόμορφη και στους τρεις γεννά ανισότητες, δημιουργεί αδικίες και έρχεται να διατηρήσει και να εδραιώσει τη «γενετική» διαφορά των τριών παιδιών. Αν, λοιπόν, η πολιτεία διέθετε το «μερίδιο» της Μαρίας στη Νίνα μέσω μιας σταθμισμένης χρηματοδότησης των οικονομικά ασθενέστερων η διαφορά θα ήταν αισθητή, η ομοιογένεια μεγαλύτερη και η κοινωνική συνοχή ισχυρότερη. Οι έρευνες που αποδεικνύουν την αναντιστοιχία της πληθυσμιακής σύνθεσης στην κοινωνία και το Πανεπιστήμιο είναι αποκαλυπτικές. Η ομοιόμορφη κρατική χρηματοδότηση βρίσκεται ήδη στην πολιτική της Δύση˙ μάλλον έχει δύσει και απλά ο «φωτεινός» της δίσκος είναι το απατηλό είδωλο μιας ξεπερασμένης ιστορικής αναγκαιότητας.

Με δεδομένο μάλιστα το εκπληκτικό γεγονός ότι στα φετινά θέματα της Φυσικής οι μισοί των άριστων απάντησαν λάθος στο κλασικό ερώτημα της διάθλασης της έκτης δημοτικού για τη θέση του ήλιου, όλοι μας, δάσκαλοι και μαθητές, δείχνουμε αποξενωμένοι από την παρατήρηση, το πείραμα, τη λεηλατημένη φύση και την αληθινή παιδεία. «Έτσι κι αλλιώς στις μεγαλουπόλεις δε βλέπουμε ούτε την Ανατολή ούτε τη Δύση» σχολίασε συνάδελφος της μεταμεσονύχτιας καλοκαιρινής συζήτησης.

Categories
VIDEO ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΩΝ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

[video] Preuniversitario UZCM

Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

No Child Left Behind NCLB Act

Η προεκλογική περίοδος την οποία διανύουμε προσφέρεται για ρεαλιστικές και καινότομες προτάσεις εκπαιδευτικής πολιτικής έστω και εξ αντιγραφής υπερατλαντικών μοντέλων.

Η αποτελεσματική εκπαίδευση είναι η βελτίωση των ακαδημαϊκών επιδόσεων των μαθητών των δημοσίων σχολείων αποτελεί ζητούμενο της αμερικάνικης εκπαιδευτικής Βαβέλ. Οι ποιοτικές έρευνες των κυβερνήσεων Clinton  έδειξαν με γραφυρό τρόπο τα μεγάλα προβλήματα των δημόσιων σχολείων και οι μετέπειτα κυβερνήσεις Bush άρχισαν να υλοποιούν από το 2002 ένα φιλόδοξο πρόγραμμα το οποίο είναι σήμερα σε πλήρη εξέλιξη.

Το ενισχυτικό πρόγραμμα “no child left behind Act αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα δημιουργικής συνεργασίας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα στην εκπαίδευση.Όλα τα δημόσια σχολεία των Η.Π.Α αξιολογούνται ανά έτος και βαθμίδα. Η αξιολόγηση μαθητών, δασκάλων και συνολικά του σχολείου γίνεται με έμφαση στα αποτελέσματα τυποποιημένων test διαγνωστικού χαρακτήρα.Με τον τρόπο αυτό ελέγχεται η ετήσια πρόοδος του σχολείου το οποίο σε περίπτωση αποτυχίας την πρώτη χρονιά, δέχεται ένα σύνολο παραινετικών παρατηρήσεων και προτάσεων βελτίωσης. Αν όμως το σχολείο αποτύχει για δεύτερη συνεχή χρονιά, παρέχεται άμεσα στο μαθητή και την οικογένεια του η δυνατότητα επιλογής σχολείου με θετικούς δείκτες με ταυτόχρονη  χρηματοδότηση εκ μέρους της πολιτείας των εξόδων για τις καθημερινές μετακινήσεις των μαθητών.Η για τρίτη συνεχόμενη χρονιά αποτυχία του σχολείου να υπερβεί του δείκτες του προγράμματος NCLB Act σηματοδοτεί την ουσιαστική έναρξη της ενισχυτικής απογευματινής διδασκαλίας των παιδιών που παρουσιάζουν αυξημένες μαθησιακές δυσκολίες.Η συμπληρωματική διδασκαλία στη πρωτοβάθμια εκπαίδευση αφορά τα μαθηματικά, τις αναγνωστικές ικανότητες και την ικανότητα διατύπωσης συλλογισμών.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η μεθοδολογία υλοποίησης του προγράμματος: η διοίκηση της εκπαιδευτικής περιφέρειας ανά πολιτεία συντάσσει το κατάλογο των σχολείων και των δικαιούχων μαθητών, δημιουργείται μητρώο δημοσίων και ιδιωτικών εκπαιδευτικών κέντρων τα οποία πληρούν τις προδιαγραφές, ενημερώνονται γονείς και μαθητές για την αξία και τους στόχους του εγχειρήματος και τέλος γονείς και μαθητές επιλέγουν το ιδιωτικό ή δημόσιο φροντιστήριο στο οποίο θα παρακολουθήσουν ενισχυτικά μαθήματα βελτίωσης.Η χρηματοδότηση ανά μαθητή κυμαίνεται από 1800 έως 2400 δολάρια ετησίως και η διοίκηση της εκπαιδευτικής περιφέρειας ασκεί συστηματικό έλεγχο της πορείας του NCLB Act.Σύμφωνα με στοιχεία του U.S Department of Education περισσότερα από 1600 φροντιστηριακές αλυσίδες διαπιστεύθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος σε όλες σχεδόν τις πολιτείες τετραπλασιάζοντας τον αριθμό των φροντιστηρίων στην χώρα.Έγκυροι εκπαιδευτικοί ερευνητές όπως o Gordon και Boehner εκτιμούν ότι το NCLB Act αναγνωρίζει θεσμικά και εκπαιδευτικά το “tutoring” στις Η.Π.Α. και αναδεικνύει μια υπηρεσία η οποία για δεκαετίες θεωρείτο ελιτισμός των πλουσίων.Πολιτικό ρεαλισμό χωρίς συμπλέγματα κρατισμού διδάσκει το πρόγραμμα και αποτελεί μια χρήσιμη υπενθύμιση στις πεπαλαιωμένες πρακτικές εγχωρίων αποτυχιών.