Τώρα, στα πρόθυρα της ολικής καταστροφής, αποφασίσαμε πως θέλουμε καλό, ισχυρό, σχολείο. Και ξέρουμε καλά πως πολύ καλό σχολείο είναι το πολύ απαιτητικό σχολείο. Αλλά δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην επάρκεια, στην αμεροληψία και στην εντιμότητα, ούτε του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ούτε του διδακτικού μας προσωπικού. Έτσι, αναθέτουμε τον έλεγχο της πορείας των παιδιών μας σε τριπλές πανελλήνιες εξετάσεις. Ο Μιχάλης ανατέμνει και ορθοτομεί μια φράση της δικομματικής πρότασης για το εξεταστικό ...
Στο ερώτηµα αν έχει µέλλον η Παιδεία µας µέσα στην οικονοµική κρίση που µαστίζει τη χώρα µας η απάντηση είναι απλή µαζί και τραγική: Αν δεν έχει µέλλον η Παιδεία µας, δεν έχει µέλλον και η χώρα µας. Finis Graeciae ! Η φράση αποδίδεται στον Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο . Ελέχθη μετά την νίκη του επί του βασιλέως της Μακεδονίας Περσέως κατά την μάχη της Πύδνας το 162 π.χ. Η μάχη της Πύδνας υπήρξε μία από τις τελευταίες μάχες που έδωσε ο αρχαίος Ελληνισμός πριν την πλήρη και ολοσχερή υποταγή του στους Ρωμαίους κατακτητές. Δείτε το σημερινό άρθρο του Γεωργίου Μπαμπινιώτη στο "Βήμα online" με τίτλο "Εχει μέλλον η Παιδεία μας;" , που μας θύμισε και την ιστορική φράση και "τον καθαγιασµό τής φροντιστηριακής στήριξης" που ο αρθρογράφος ενοχλημένος μνημονεύει. Άρθρο για την Παιδεία χωρίς αναφορά στο Φροντιστήριο δεν υπάρχει πολυμήχανε σύντροφε ! Έχεις αναρωτηθεί το γιατί ;
Το να προβλέψουμε το μέλλον και τις εξελίξεις ενός ταχύτατα απρόβλεπτου παρόντος είναι ασφαλώς αδύνατο. Μπορούμε όμως να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι οι γενιές του παρόντος και του μέλλοντος θα κληθούν να αντιμετωπίσουν πρωτοφανείς προκλήσεις σε επαναστατικούς καιρούς. (Άρθρο στον σημερινό "Κόσμο του Επενδυτή")
Μέσα στον ευκταίο και θεάρεστο καταιγισμό της κοινωνικής αλληλεγγύης στη φροντιστηριακή παιδεία, πρέπει να υπογραμμίσουμε τη διαχρονική κοινωνική ευαισθησία των νομίμων Φροντιστών οι οποίοι αθόρυβα και συστηματικά παρέχουν την παιδεία στους πιο αδύνατους των ασθενέστερων οικονομικά λαϊκών στρωμάτων που προστρέχουν σ’ αυτό. Υπό το πρίσμα αυτό και για να μην αδικηθεί η κοινωνική μας συνεισφορά ως δασκάλων που διδάσκουν σε νόμιμες επιχειρήσεις αποδίδοντας ανθρώπινη ευαισθησία και οικονομικούς φόρους, το βήμα αυτό τονίζει αδιαλείπτως τη συντεταγμένη υποχρέωση να βγούμε μπροστά. Με «αριστερή» αλληλεγγύη ή «δεξιά» φιλανθρωπία αλλά πρωτίστως με την κοινωνική συμμόρφωση στη νομιμότητα των φόρων και των εισφορών. Γιατί αυτή η πολιτεία εκεί ακριβώς απέτυχε, στο να εισπράξει τους φόρους και τις εισφορές και να τους αποδώσει με δικαιοσύνη. Στους φωτισμένους του κοινωνικού εθελοντισμού στην παιδεία, τον οποίο με θέρμη επικροτούμε ας προσθέσουμε την αποδεδειγμένη και διαχρονική μας ευαισθησία υπέρ των αδυνάτων με καθολική και πανελλαδική προβολή. Το φροντιστήριο άλλωστε ήταν, είναι και θα παραμείνει μία υπέρ των αδυνάτων ελεύθερη παιδεία.
Μια ηλεκτρική κιθάρα στα χέρια του Αγγλου καθηγητή Mark Lewney μετατρέπεται σε διδακτικό μέσο προκειμένου να εξηγηθεί η θεωρία των υπερχορδών. Μικρά ρομπότ επιστρατεύονται για την εξήγηση της σημασίας των εναλλακτικών πηγών παραγωγής ενέργειας. Δείτε ένα ρεπορτάζ της "Κ" αφιερωμένο στους "αντιδραστικούς από μάρμαρο" που καταπνίγουν κάθε νέα συνθετική πρόταση εκπαίδευσης και δημιουργίας με την βεβαιότητα ότι υπηρετούν την πρόοδο και υπερασπίζονται τα σύνορα της "ανάδελφης" επιστήμης τους.
Ο Γεώργιος Κωνσταντίνου Χατζητέγας γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1957 από βλαχόφωνους Έλληνες γονείς και επαναπατρίσθηκε το 1966. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1982 διευθύνει φροντιστήρια γενικών εξετάσεων στην Αθήνα. Διδάσκει το μάθημα της Φυσικής σε υποψήφιους ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά για επίκαιρα εκπαιδευτικά ζητήματα, συμμετέχει σε προγράμματα εφαρμοσμένου επαγγελματικού προσανατολισμού και σε πλήθος σχετικών σεμιναρίων – διαλέξεων – εκπομπών σε όλη την Ελλάδα. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών και της Εταιρείας Αρωμανικού Πολιτισμού. Το 2004 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδας. … ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Η Ανατροπή του Ελληνικού Μύθου είναι ένα δοκίμιο που συμπυκνώνει τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς μιας δημιουργικής και πολυτάραχης οκταετίας στην πρώτη γραμμή, στα συλλογικά δρώμενα των Φροντιστών. Το βιβλίο αποδεικνύει ότι το φροντιστήριο δεν αποτελεί ένα εγχώριο φαινόμενο, αλλά διεθνές και διαχρονικό εκπαιδευτικό γεγονός. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Συμπληρώστε το e-mail σας στο παρακάτω πεδίο για να ενημερώνεστε πρώτοι από το ιστολόγιο.