Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Μηχανογραφικό Μετεγγραφών

Ελεύθερες θα είναι οι μετεγγραφές από περιφερειακό σε περιφερειακό ΑΕΙ, ακόμη και για τους φοιτητές που έχουν ήδη ολοκληρώσει τουλάχιστον ένα ακαδημαϊκό έτος στη σχολή τους, αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της Καθημερινής. Αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», περιλαμβάνεται στις αλλαγές στο σύστημα των μετεγγραφών το οποίο θα προωθηθεί προς ψήφιση στη Βουλή στα μέσα Αυγούστου. Ταυτόχρονα, το σύστημα των μετεγγραφών θα οργανώνεται πλέον ηλεκτρονικά ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη διαφάνεια, ενώ καθιερώνεται και «μίνι» μηχανογραφικό δελτίο για όσους ενδιαφέρονται να μετεγγραφούν σε κεντρικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ με περισσότερα του ενός ομοειδή τμήματα. Το ενδιαφέρον για μετεγγραφές κοντά στην οικογενειακή εστία αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο φέτος, λόγω της οικονομικής κρίσης. Ενδεικτικό είναι ότι συνολικά, λόγω μετεγγραφών, ο τελικός αριθμός των πρωτοετών φοιτητών σε όλες τις σχολές του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Αριστοτελείου Θεσσαλονίκης, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών-ΟΠΑ (πρώην ΑΣΟΕΕ) και του ΕΜΠ (που δέχονται τις περισσότερες μετεγγραφές από τα περιφερειακά ΑΕΙ) αυξάνει κατά 15% ετησίως.

Ειδικότερα, χωρίς κανέναν οικονομικό όρο για το εισόδημα της οικογένειας, οι δευτεροετείς και πάνω φοιτητές θα μπορούν να μετεγγραφούν στο περιφερειακό ΑΕΙ που σπουδάζει ο αδελφός τους. Δηλαδή, η ρύθμιση για τις ελεύθερες μετεγγραφές μεταξύ περιφερειακών ΑΕΙ δεν θα ισχύει μόνο για τους πρωτοετείς εισακτέους, αλλά για όλους τους φοιτητές, προς διευκόλυνση των οικογενειών που έχουν παιδιά φοιτητές σε δύο πόλεις και έως πέρυσι λόγω των οικονομικών ορίων δεν ήταν δυνατό να μετεγγραφούν.

Το νέο σύστημα θα οργανωθεί ηλεκτρονικά -την τεχνογνωσία θα παράσχει το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας- ώστε το υπουργείο Παιδείας και τα ΑΕΙ να γνωρίζουν πόσες αιτήσεις έγιναν, πόσες εγκρίθηκαν και πόσοι έκαναν μετεγγραφή από ΑΕΙ σε ΑΕΙ. Σημαντικό βάρος θα δοθεί στον ηλεκτρονικό έλεγχο των δικαιολογητικών, ώστε το σύστημα να λειτουργεί αξιοκρατικά. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», όσοι κατοχυρώνουν δικαίωμα μετεγγραφής προς ΑΕΙ της Αττικής θα πρέπει να συμπληρώνουν ένα «μίνι» μηχανογραφικό δελτίο με τις προτιμήσεις τους κατά προτεραιότητα. Δηλαδή, εάν υπάρχουν 150 φοιτητές των οποίων έχει εγκριθεί η μετεγγραφή στα τρία τμήματα Οικονομικής Επιστήμης πανεπιστημίων της Αττικής, τότε αυτοί θα μοιρασθούν -ανά 50- στα τμήματα του ΟΠΑ, του Πανεπιστημίου Πειραιώς και του Παν. Αθηνών. Το κριτήριο της κατάταξης των φοιτητών θα είναι τα μόρια στις πανελλαδικές εξετάσεις και οι 50 πρώτοι θα τοποθετηθούν στο τμήμα με την υψηλότερη βάση εισαγωγής. Ενδεικτικά, με βάση τα δεδομένα του 2009, στην κατάταξη των τμημάτων Οικονομικής Επιστήμης της Αττικής πρώτο είναι το τμήμα του ΟΠΑ (με 17.779 μόρια), δεύτερο εκείνο του Παν. Πειραιώς (με 16.938 μόρια) και τρίτο εκείνο του Παν. Αθηνών (με 16.512 μόρια). Το «μίνι» μηχανογραφικό κρίνεται απαραίτητο διότι είναι πιθανό κάποιοι φοιτητές, που δικαιούνται μετεγγραφής, με περισσότερα μόρια να επιλέξουν ένα τμήμα με χαμηλότερα μόρια. Στην περίπτωση αυτή το αίτημα θα ικανοποιηθεί προκαλώντας… καραμπόλες στην κατάταξη των υπολοίπων.

Το ερώτημα του ιστολογίου είναι απλό και αυτονόητο: Γιατί όλα αυτά πρέπει να συμβαίνουν κατόπιν εορτής και αφού έληξε η διαδικασία της υποβολής των φετινών μηχανογραφικών. Ασφαλώς και με διαφορετικό τρόπο θα κατέτασσαν τις προτιμήσεις τους οι υποψήφιοι αν γνώριζαν τους νέους κανόνες των μετεγγραφών.

Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Μάθε Παιδί μου Γράμματα…

Επίκαιρο όσο ποτέ˙ η πολιτική συγκυρία˙ η μηχανογραφική κρεατομηχανή˙ η συγκλονιστική ερμηνεία του Διαμαντόπουλου.
Τι κάνουμε μετά το Λύκειο; Ποια η θέση του εκπαιδευτικού; Διαχρονικά Ερωτήματα και Δύσκολες Απαντήσεις.

Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

1979: Όταν Καταργήθηκαν τα Φροντιστήρια

1979: «Αυστηρά μέτρα για τον έλεγχο και αναδιοργάνωση της λειτουργίας των φροντιστηρίων μελετά το υπουργείο Παιδείας, με αρχικό στόχο την προστασία των μαθητών, τη "συρρίκνωσή" τους σταδιακά – μέσα σε δυο, τρία χρόνια – την κατάργηση του θεσμού της "παραπαιδείας". Τα μέτρα αυτά θα εφαρμοστούν από το ερχόμενο σχολικό έτος. Στην περίπτωση κατάργησής τους οι 2.500 από τους περίπου 5.000 καθηγητές των 1.140 φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης και των 238 της Ανωτάτης θα απορροφηθούν από τη Δημόσια Εκπαίδευση μέσα σε ένα σχολικό έτος».(«ΤΑ ΝΕΑ»). Σήμερα τα φροντιστήρια είναι αριθμητικά διπλάσια, οι εργαζόμενοι καθηγητές τουλάχιστον πενταπλάσιοι, οι μαθητές πολλαπλάσιοι σε όλες τις βαθμίδες και στο ελληνικό φροντιστηριακό άβατο έχει προσγειωθεί το μεγαλύτερο φροντιστήριο της Οικουμένης από τη μακρινή Ιαπωνία και έπεται συνέχεια …

Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

H Μηδενοβάθμια Εκπαίδευση

Ο Στέλιος Κάνδιας στον skai.gr και ο Άγγελος Στάγκος στον reporter.gr σχολιάζουν τη μηδενοβάθμια εκπαίδευση και τον φαύλο κύκλο της ντροπής της παιδείας μας. Εξαιρετικές οι επισημάνσεις και οι καταγραφές της παθογένειας χωρίς όμως τη ρεαλιστική αντιπρόταση. Τι πρέπει να αλλάξουμε και πώς; Η ανηλεής κριτική που ισοπεδώνει τα ερείπια της παιδείας κατανοητή ως προς την ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε τη χρεωκοπία. Οι πνευματικοί άνθρωποι όμως πρέπει να προτείνουν λύσεις υπέρβασης και τολμηρές αλλαγές γιατί η ιδιωτική παιδεία την οποία αποκαλούν με «πολιτική» αλαζονεία παραπαιδεία θα καταστεί η αξιόπιστη επιλογή της κοινωνίας, η οποία θα αρνηθεί να πληρώνει τις άθλιες κρατικές υπηρεσίες που οι αρθρογράφοι περιγράφουν.

H Μηδενοβάθμια Εκπαίδευση (Στέλιος Κάνδιας)

Όταν μιλάμε για (α)συνέχεια και (α)συνέπεια του ελληνικού κράτους (συνέχεια και συνέπεια υπάρχει μόνο στη μετριότητα και στην μπαγαποντιά σε τούτον εδώ τον τόπο), όταν μιλάμε για πολίτες – ινδικά χοιρίδια, όταν μιλάμε για καταστάσεις εξωφρενικές και τραγελαφικές μπορούμε θαυμάσια να θυμηθούμε την κατάσταση που επικρατεί διαχρονικά στην Παιδεία.

Ακρογωνιαίος λίθος στη δημιουργία σκεπτόμενων και με κριτική σκέψη πολιτών για μια ευημερούσα και ευνομούμενη πολιτεία, το σύστημα εκπαίδευσης αντιμετωπίζεται εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα ευκαιριακά και διεκπεραιωτικά, σαν μέσο για να πετάς γνώσεις – σκουπίδια με το φτυάρι στα μυαλά – τενεκέδες των άμοιρων μαθητών και μετά να φωνάζεις “ο επόμενος”.

Θεωρείται απλώς το μέσο για να πάρεις (όπως, όπως) το απολυτήριο του λυκείου, αύριο το πτυχίο, μεθαύριο το μεταπτυχιακό και μετά να βρεις μια “καλή δουλειά” (βλέπε δημόσιο).

Τη σχιζοφρένεια που επικρατεί σήμερα στη μηδενοβάθμια εκπαίδευση την έχω νιώσει κι εγώ στο πετσί μου, και δυστυχώς τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ από τότε.

Ακόμη θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στο λύκειο την καθηγήτρια μου να με βαθμολογεί με “17” σε διαγώνισμα στην ιστορία, όχι γιατί είχα κάνει κάποιο λάθος, αλλά “γιατί δεν τα έγραφα όπως τα έγραφε το βιβλίο”. Με άλλα λόγια, το “20” άξιζε μόνο σε όσους αποστήθιζαν λέξη προς λέξη, κόμμα, προς κόμμα, σύμφωνο προς σύμφωνο. Παπαγαλισμός Über Alles!

Ακόμη θυμάμαι να μας ζητούν στο γυμνάσιο να γράφουμε έκθεση αποκλειστικά με τις λέξεις που μας παρέθεταν κάθε φορά(!)

Ακόμη θυμάμαι όταν το ζωντανό, γεμάτο χυμούς χρώματα και αρώματα έργο των τρισμέγιστων της λογοτεχνίας να δέχεται υπερανάλυση μέχρι του σημείου της νεκροψίας/ νεκροτομής, να αφυδατώνεται και να συρρικνώνεται. Ποιο ήταν το ύφος και ποια η τεχνική τα μεγάλα ζητούμενα. Ωραίο το ύφος, αλλά το ήθος; η ψυχή; Είναι δυνατόν να διδάσκεις στο παιδί το περιτύλιγμα και όχι την παλλόμενη καρδιά ενός λογοτεχνικού κειμένου;

Ξέρω καλά δε ότι το σύστημα επιμένει σήμερα τα παιδιά να γράφουν έκθεση όπως θα έγραφε το συμπαθές ανδροειδές Data του Star Trek. Επιχείρημα, αντεπιχείρημα, τοποθέτηση. Εξοστρακισμός κάθε ποιητικότητας κάθε καλολογικού στοιχείου. Λογικό;

Ξέρω καλά ότι τα παιδιά (μας) παιδεύονται γιατί η εκπαίδευση που τους αξίζει διαμορφώνεται από κοινωνικά απαίδευτους χαρτογιακάδες.

Ξέρω ότι η παιδικότητα συνθλίβεται, βορά σε ένα σύστημα που βάζει το παιδί από την πιο τρυφερή ηλικία στους ολετήρες του ανταγωνισμού.

Ξέρω ότι οι εξαγγελίες για συρρίκνωση της παραπαιδείας θα μείνουν κενό γράμμα. Πώς να συρρικνωθεί κάτι που απαντά σε μια ανάγκη που η Πολιτεία αποποιείται;

Ξέρω ότι η μπαχαλοποίηση των πανεπιστημίων, που σκυλεύουν με μανία κομματικά σκύβαλα νέας και παλαιάς κοπής, θα συνεχιστεί.

Ξέρω ότι πολλά χρόνια από σήμερα ελάχιστα θα έχουν αλλάξει στην τραγικά υποχρηματοδοτούμενη εκπαίδευση. Επιτροπές θα συσταθούν, θα περάσουν και θα φύγουν και μετά θα έρθουν και άλλες, και άλλες, και τα πράγματα θα αλλάζουν ελάχιστα και μόνον στα επουσιώδη. Και μελαγχολώ.

Κοιτάξτε ολόγυρα για να δείτε τι συμβαίνει. Με άθλια εκπαίδευση, τρισάθλια η κοινωνία. Βιομηχανία μαζικής παραγωγής ζόμπι για μια πνευματικά και ηθικά χρεοκοπημένη χώρα. Δεν υπάρχουν μνημόνια για να μας σώσουν σε αυτή την περίπτωση. Μόνο μνημόσυνα.

Παιδεία: ένας φαύλος κύκλος ντροπής! (Άγγελος Στάγκος)

Τα ανούσια και σχεδόν βλακώδη δημοσιεύματα των εφημερίδων μας πληροφόρησαν και φέτος όλα όσα υποτίθεται ότι πρέπει να μάθουμε για τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων, ώστε να αυτοθεωρούμαστε πληροφορημένοι πολίτες. Μάθαμε πόσοι μπήκαν στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, αν έπεσαν και πόσο οι βάσεις, πόσοι δεν έγραψαν ούτε για 10, αλλά περνούν, τι προκύπτει συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια, ποιες είναι οι σχολές προτίμησης και που και βέβαια τους αριστούχους και σε ποια σχολεία και φροντιστήρια πήγαν. Για την πλήρη ενημέρωσή μας έχει προηγηθεί η φάση με τα θέματα, πόσο βατά ήταν και που υπήρχαν παγίδες, περάσαμε και μία αγωνία με την αποχή των «λειτουργών» της εκπαίδευσης από τις διορθώσεις γιατί κόπηκαν τα μπικικίνια, αλλά μη νομίζετε ότι τελειώσαμε.

Ή μάλλον δεν τέλειωσαν ακόμη τα παιδιά γιατί ακολουθεί η φοβερή σπαζοκεφαλιά της συμπλήρωσης των μηχανογραφικών για να προσγειωθούν στη σχολή που θέλουν ή κάποια παρεμφερή, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο σπίτι τους. Πρόκειται για εξαιρετικά πολύπλοκο σύστημα που λίγοι το καταλαβαίνουν και σίγουρα όχι οι γονείς. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό να έχουν ξεφυτρώσει «ειδικοί», από εκείνους που υπηρετούν με ζήλο την παραπαιδεία, οι οποίοι με μία αμοιβή να συμπληρώνουν τα μηχανογραφικά των αδαών παιδιών. Και πιθανότατα να υπάρχει και άλλο στάδιο απασχόλησης και αγωνίας, μέχρι τα παιδιά να φτάσουν στην πολυπόθητη σχολή τους, για να αρχίσουν ένα νέο, απίστευτο κύκλο παραλογισμού.

Πρόκειται για μία ντροπή. Το ελληνικό σύστημα παιδείας λειτουργεί για να στηρίζει την παραπαιδεία και να ταλαιπωρεί παιδιά και γονείς, χωρίς να δίνει τα απαραίτητα εφόδια στα πρώτα για να σταθούν στον ανταγωνισμό που έχει επιβάλει η παγκοσμιοποίηση και γονατίζει στα έξοδα τους δεύτερους. Η Ελλάδα δεν περνάει απλά μία μεγάλη οικονομική κρίση, είναι χώρα σε βαθιά και παρατεταμένη παρακμή. Και η παρακμή αυτή οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην άθλια παιδεία, έστω και αν αυτό το αντιλαμβάνονται λίγοι, ενώ οι περισσότεροι βολεύονται με την κατάσταση.

Η αλήθεια είναι ότι πουθενά στον προηγμένο κόσμο δεν λειτουργούν με τέτοια ανεπάρκεια τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, δεν υπάρχει τόσο εκτεταμένο σύστημα παραπαιδείας, δεν είναι τόσο ξεδιάντροπα διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό το καθεστώς, δεν επικρατεί αναξιοκρατία τέτοιου μεγέθους, δεν υπάρχουν τόσα άχρηστα τμήματα και σχολές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ μόνο και μόνο για να λένε κάποιοι ότι διδάσκουν, να λένε μερικοί ότι φοιτούν, να ψωμίζονται διάφοροι άλλοι και να κοροϊδεύουν όλοι μαζί τους εαυτούς τους και εμάς. Τους 150.000 φτάνουν οι εκπαιδευτικοί στα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια και μερικές ακόμη χιλιάδες είναι οι διδάσκοντες στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, ο κτιριακός εξοπλισμός είναι σχετικά επαρκής, τα βιβλία (τα περισσότερα κακογραμμένα και ακατάληπτα) δίδονται δωρεάν σχεδόν. Ε, και; Το αποτέλεσμα ποιο είναι;

Γι’ αυτό το πανάθλιο οικοδόμημα, φταίνε οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι συνδικαλισταράδες, τα μήντια και οι δημοσιογράφοι, η Εκκλησία, οι γονείς, οι φοιτητές, οι διδάσκοντες στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, κάποιες ακόμη συντεχνίες και κυρίως η κακή νοοτροπία που μας έχει αλλοτριώσει σαν λαό, δηλαδή σχεδόν όλοι μας. Το χειρότερο είναι ότι αφυδατώνει στο γυμνάσιο και το λύκειο τα εφηβάκια μας (σε ποιο μέρος του κόσμου το σύστημα αναγκάζει τα παιδιά από 15 ως 18 χρονών να στερούνται τις χαρές που επιβάλλει η ηλικία τους για να πηγαίνουν άπειρες ώρες στα σχολεία, στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα) τα παραδίνει «καμένα» στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ και εκεί τους αλέθει η μυλόπετρα της χαλαρότητας, της ανοργανωσιάς, του κομματισμού, του συνδικαλισμού, της συναλλαγής, της μετριότητας. Βγαίνουν και άριστοι από τα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά ο μέσος όρος είναι πολύ χαμηλός. Και από αυτό τον πολύ χαμηλό μέσο όρο προκύπτουν και οι εκπαιδευτικοί που θα παραλάβουν αύριο τα νεότερα παιδιά για να επαναλαμβάνεται συνεχώς ο φαύλος κύκλος. Πραγματικά, ντροπή μας!

Categories
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Αποφάσεις Σπουδών και Ζωής

Ολοκληρώνεται αύριο η διαδικασία υποβολής των μηχανογραφικών δελτίων. Μια κορυφαία διαδικασία λήψης απόφασης σπουδών και ζωής χιλιάδων νέων πραγματοποιείται δεκαετίες τώρα με την ουσιαστική συνδρομή των φροντιστηρίων σ’ ολόκληρη τη χώρα. Η συμβουλευτική υποστήριξη και η πληροφόρηση των υποψηφίων από τους φροντιστές επικυρώνει μια σχέση που υπερβαίνει τη διδακτική στήριξη.

Μετά από μια πολυήμερη και ιδιαιτέρως κοπιαστική διαδικασία επικοινωνίας και συζήτησης με εκατοντάδες υποψηφίους, έχω την απόλυτη αίσθηση ότι εμείς ορίζουμε την ευτυχία και την επιτυχία. Όλες οι σχολές και όλες οι σπουδές οδηγούν στην ευτυχία και την αποκατάσταση με την προϋπόθεση ότι θα αγαπήσουμε αληθινά αυτό που σπουδάζουμε. Στις ατομικές συναντήσεις των ημερών που προηγήθηκαν αλλά και στα μαζικά σεμινάρια, ανάμεσα στις λεπτές αποχρώσεις των επαγγελματικών δικαιωμάτων και του επιπέδου των πανεπιστημίων και των σχολών, με μονότονο τρόπο επαναλάμβανα την ανάγκη να αφιερωθούμε στη σπουδή των πραγμάτων. Γιατί κανένα πτυχίο δεν οδηγεί πια από μόνο του στην επαγγελματική ένταξη, πολύ δε περισσότερο στην εργασιακή ευτυχία.

Η προσωπικότητα που σφυρηλατείται μέσω των σπουδών και της γνώσης μπορεί να εξασφαλίσει στο δυναμικό και απρόβλεπτο μέλλον αυτό που ως κρατικοδίαιτη κοινωνία έχουμε ονομάσει «αποκατάσταση». Οι ισορροπίες του μέλλοντος στο κατώφλι της risk society είναι δυναμικές και ασταθείς και μόνο η προσωπικότητα και η γνώση που δε χωράει στα παρωχημένα πτυχία θα μπορεί να αποτρέψει τις μεγάλες ανατροπές.

Αν ο μικρός Αϊνστάϊν σπουδάσει Φυσική, Γεωλογία, Μαθηματικά ή Λογοτεχνία έχει τις μέγιστες πιθανότητες της διάκρισης και της «αποκατάστασης» ως φυσικό αποτέλεσμα του πάθους για τη γνώση και της επιμονής του στην αρετή της εργασίας.