Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν

Ο προβληματισμός και οι καίριες επισημάνσεις που αποτυπώθηκαν εύστοχα στη σελίδα αυτή με αφορμή την ποιοτική ανάγνωση των αποτελεσμάτων των εξετάσεων οδηγούν αναμφίβολα στο καταληκτικό συμπέρασμα του αρθρογράφου της “έλλειψη της κοινωνικής επαγρύπνησης για την Παιδεία”.

Ανάλογοι προβληματισμοί κυριάρχησαν και στο διεθνές φόρουμ για την Παιδεία που διοργάνωσε η ΟΕΦΕ σε μια προσπάθεια να συμβάλλει ταπεινά στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι αντλώντας παραδείγματα από τη διεθνή εμπειρία και απαριθμώντας τις μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν στον τόπο μας.

Οι μεταρρυθμίσεις κρίνονται από το αποτέλεσμα και ένα τέτοιο παράδειγμα ανέπτυξε η τ. Υπουργός Παιδείας της Ν. Ζηλανδίας – μια χώρα με ζηλευτούς δείκτες ποιότητας – Maris O’ Rourke, η οποία σε ελάχιστο χρόνο διαμόρφωσε ένα διαφορετικό μοντέλο βασισμένο  στην αποκέντρωση, στην αυτονομία των σχολείων, στην εξατομικευμένη χρηματοδότηση, στη δημιουργία ελεγκτικών σωμάτων με πλειοψηφία των γονέων, σε ένα νέο σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και στην σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή.

Στη δική μας πραγματικότητα όλα τα παραπάνω έχουν πολλές φορές περιγραφεί ως αναγκαιότητα αλλά ποτέ δεν υλοποιούνται σε αποτελεσματικό βαθμό καθώς κυριαρχεί ο ερασιτεχνισμός, ο κομματισμός και  η  θεωρία του πολιτικού κόστους που ανάγκασε την πνευματική μας ηγέρια κα. Αρβελέρ να αναφωνήσει στο φόρουμ “… η παιδεία είναι θέμα χρηστών και όχι πολιτικών …”.

Στο ίδιο συνέδριο αναδείχθηκαν μοντέλα παράλληλων και συμπληρωματικών σχολείων απ’  όλο τον κόσμο καταρρίπτοντας πανηγυρικά τον μύθο της ελληνικής ευρεσιτεχνίας. Τα γιαπωνέζικα Juku – εκπρόσωποι των οποίων μίλησαν στο φόρουμ – είναι ένα φροντιστηριακό μοντέλο πολύ μεγαλύτερο από το δικό μας που έχει ενταχθεί οργανικά και χωρίς αμφισβητήσεις στην συνδιαχείρηση του συστήματος παιδείας και αποτελεί σήμερα το πρόπλασμα για νέου τύπου σχολεία βασισμένα στο “voucher system”. Η ελευθερία της επιλογής σχολείου είναι σήμερα κεντρικό αίτημα σε πολλές χώρες αλλά και του “μαύρου κινήματος” στις ΗΠΑ καθώς οι μαύροι και φτωχοί μετανάστες διεκδικούν το δικαίωμα της ισότιμης πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση με ένα καλό σχολείο. Στην δική μας πραγματικότητα κάθε ανάλογη πρόταση συναντά την εκ προοιμίου λοιδορία συντεχνιών, και την ανωριμότητα του πολιτικού μας συστήματος.

Για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο των “μεταρρυθμίσεων” απαιτούνται θαρραλέες αποφάσεις που όλοι τις γνωρίζουν και η κοινωνία οφείλει να επιβάλλει για να πάψει η Παιδεία να αποτελεί ένα υποβαθμισμένο κρατικό συσσίτιο και να καταστεί δημόσιο αγαθό.

Το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας  πρέπει επιτέλους να γίνει πραγματικότητα και να αποτελέσει έναν πλήρως αυτοτελή θεσμό κύρους και καθολικής αποδοχής.

“Το καμπανάκι της Παιδείας που χτυπάει εδώ και καιρό” πρέπει να συνεγείρει τους εταίρους στη συντεταγμένη απελευθέρωση της Παιδείας γιατί διαφορετικά υπό την αδήριτη πίεση των πραγμάτων, θα συντελεσθεί άναρχα, μα ακραίους όρους “αγοράς” και πρώτιστα θα πλήξει τους υπέρμαχους του κρατισμού.

<!–[if !vml]–>

<!–[endif]–><!–[if !mso]–>

<!–[endif]–>

Γιώργος Χατζητέγας

Δ.Σ. ΟΕΦΕ

<!–[if !mso]–>

<!–[endif]–><!–[if !mso & !vml]–> <!–[endif]–><!–[if !vml]–>

<!–[endif]–> 

 

Categories
ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

Νόμιμα φροντιστήρια

Συστηματικά ο κ. Κάτσικας επιχειρεί να εμπλέξει τους φροντιστές και τη νόμιμη λειτουργία των φροντιστηρίων με την παραοικονομία των ιδιαιτέρων μαθημάτων και μάλιστα εκείνων που στρατολογούν την πελατεία τους με το δέλεαρ της προφορικής βαθμολογίας. Το προχθεσινό του άρθρο μας υποχρεώνει να διευκρινίσουμε επιγραμματικά:

 

  • Η ανάγκη της εξωσχολικής βοήθειας δεν πριμοδοτείται από το ανταγωνιστικό εξεταστικό σύστημα αλλά από την αδυναμία του κρατικού σχολείου να καταστήσει τους νέους γνωστικά έτοιμους για τις διαδικασίες αξιολόγησης που το ίδιο έχει θεσπίσει.
  • Αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση των ενεργών πολιτών που σέβονται τη νομιμότητα να καταγγέλλουν κραυγαλέες περιπτώσεις επίορκων καθηγητών που πλουτίζουν παράνομα.
  • Οι φροντιστές δεν «συστηματοποιούν την απογυμνωμένη εκδοχή της σχολικής εργασίας» αλλά δίνουν μια πολύπλευρη και ολοκληρωμένη εκπαιδευτική πρόταση.  Είναι αστείο να ισχυρίζεται κανείς ότι ο Μανωλκίδης ή ο Μαντάς δίδαξαν ή συνέγραψαν τεχνικές εξετάσεων.
  • Η εκτίμηση ότι το κράτος αντιμετωπίζει τα σχολεία με κριτήρια ανταγωνισμού είναι λαθεμένη˙  αν απουσιάζει κάτι από το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ο ανταγωνισμός, η αξιολόγηση και η αξιοποίηση των δυνάμεων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Δεν είναι δυνατό σε μια σύγχρονη χώρα στην αυγή του 21ου αιώνα η νόμιμη ιδιωτική εκπαίδευση να θεωρείται εξ ορισμού ένοχη τη στιγμή μάλιστα που ανά τον κόσμο αναθεωρείται συνολικά η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης.

 

Αυτό όμως που ενοχλεί περισσότερο στην «Τέχνη του Πολέμου» που επιχειρεί ο κ. Κάτσικας είναι η επιλεκτική χρήση φορτισμένων λέξεων που προσφέρονται για λαϊκή κατανάλωση: «κρέμα», «ξαφρίζεται», «καύσιμα», «νονοί» κ.α.

Ο διάλογος για την Παιδεία σήμερα είναι ένα στοίχημα για τους φροντιστές και τον πραγματοποιούμε με σεβασμό στις διαφορετικές απόψεις και ευπρέπεια.

Γι’ αυτό άλλωστε ο αρθρογράφος έχει προσκληθεί στο Διεθνές Συνέδριο Παιδείας που διοργανώνουμε στο τέλος του μήνα και στο οποίο θα παρουσιάσουμε φροντιστηριακά μοντέλα «παράλληλων» σχολείων από όλο τον κόσμο αλλά και σύγχρονες αντιλήψεις που μπορούν να καταστήσουν την παιδεία από υποβαθμισμένο κρατικό συσσίτιο κοινωνικό αγαθό.

Η πρόσκληση προς τον κ. Κάτσικα είναι πάντα ανοικτή και στην διερεύνηση της νέας φροντιστηριακής πραγματικότητας που έχει ενσωματώσει στη λειτουργία της νέες υπηρεσίες στήριξης και προσανατολισμού των νέων ανθρώπων.